Rubailer (21-40, 321-340), Dörtlükler, Akılla Bir Konuşmam Oldu- Ömer Hayyam/ Bazı kimselerin Anlamaktan, İnanmaktan, Samimiyetten veya Sevgiden Nasibi Olmuyor- Cihan Çetinkaya

Bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye? Ne zaman yıkılıp gidecek bu güzelim kubbe? Aklın yollarıyla ölçüp biçemezsin bunu sen Mantıkların, kıyasların sökmez senin bu işte Varlığın sırları saklı senden, benden Bir düğüm ki, ne sen çözebilirsin, ne ben Bizimki perde arkasında dedikodu, Bir indi mi perde, ne sen kalırsın, ne ben. Feleği döndürebilir misin muradınca? Ne çıkar gök yedi kat değil sekiz katsa? Er geç toprağa karışıp gidecek gövdeni ha ovada kurt yemiş, ha mezarda karınca. Kelimelerini yükselt Sesini değil, Yağmurdur çiçekleri büyüten Gök gürültüsü değil… Kesildikçe biten otlar gibi, yeşermeyeceksin bir daha. Nerede dert varsa, deva oraya gider Nerede yoksulluk varsa, rızkı oraya gider Nerede bir soru varsa, cevap oraya gider Nerede gemi varsa, su oradadır Su arama, susuzluğu elde et Böylece yukarıdan ve aşağıdan su çağlar! Akılla bir konuşmam oldu dün gece; Sana soracaklarım var, dedim; Sen ki, her bilginin temelisin, Bana yol göstermelisin. Yaşamaktan bezdim, ne yapsam? Birkaç yıl daha katlan, dedi. Nedir; dedim bu yaşamak? Bir düş, dedi; birkaç görüntü. Evi barkı olmak nedir? dedim; Biraz keyfetmek için, yıllar yılı dert çekmek, dedi. Bu zorbalar ne biçim adamlar? dedim Kurt, köpek, çakal, dedi. Ne dersin bu adamlara, dedim; Yüreksizler, kafasızlar, soysuzlar, dedi. Benim bu deli gönlüm, dedim; Ne zaman akıllanacak? Biraz daha kulağı burkulunca, dedi. Hayyam' ın bu sözlerine ne dersin, dedim; Dizmiş alt alta sözleri, Hoşbeş etmiş derim, dedi. Bazı kimselerin anlamaktan, inanmaktan, samimiyetten veya sevgiden nasibi olmuyor maalesef. Böyle kimselere kızmanın bir mânâsı yok. Çünkü içine düştükleri bu mahrumiyetin azabını en çok kendileri çekiyor. İnsan hayatında sürekli bir sükûnet arıyor. Düşünürken, otururken, konuşurken durmadan arıyor. Bir masal ülkesi kadar uzakta belki...Bazen yalnızlıkta, bazen de yakınlıkta belki. Nerededir bilinmez, lakin insanı çağırmaktan vazgeçmiyor. Katlanmak, alışmak demek değildir. Alışırsan, vaziyeti kabul edersin. Bu alışkanlık zamanla karakterinin bir parçası olur. Katlanırsan, burada bir kabul yok; zaruret var. Bu nedenle alışmıyorum dünyada cereyan eden yanlışlara veya günaha. Katlanıyorum... Bu dünyada her şey yarım kalır. Bu nedenle, bir yere varmaktan ziyade, yolda olmak daha mühim. Neden ve neticeden değil niyetinden sorumlu insan. Kesilse nefesi, yarım kalsa da menzili, niyeti dahilinde yolu tamamlamış sayılır. Okuduğun veya duyduğun bir cümle, birden yağan yağmur, hafif bir esinti ya da sıcak bir tebessüm, her şeyi değiştirebilir. Birkaç harfin yanyana gelmesine lüzum yok...Sözün sonsuz lisanı vardır. Kimi kulağa, kimi akla, kimi de kalbe ayan olur. Duyabilirsen, değişir her şey.