Rubailer (21-40)- Ömer Hayyam

Şu serviyle süsen neden dillere destan? Neden hep onlara benzetilir hür insan? Birinin on dili var, boşboğazlık etmez, Ötekinin yüz eli var el açmaz, Ondan! Benim halimden haber sorarsan, Bir çift sözüm var sana yürekten Sevginle gireceğim toprağa, Sevginle çıkacağım topraktan. Nerde yüreği tertemiz uyanık insan? Nerde güzel düşünceler ardında koşan? Herkes kendi kafasının kölesi: Hangi Tanrının kulu, Nerde o kahraman? Kim için bu yerler, gökler? Bizim için. Biz görüş cevheriyiz akıl gözünün Evren çepeçevre bir yüzük gibiyse, İnsan, taşında bir nakış o yüzüğün. Yüce varlık bize bir beden verince, Sevmesini öğretti her şeyden önce Sonra şu delik deşik yüreğimize, inciler saklandı binlerce. Dünya üç beş bilgisizin elinde Onlarca bilgi kendilerinde. Üzülme! Eşek eşeği beğenir: Hayır var sana kötü demelerinde. Ey can! Sana aklı niçin vermiş veren? Kendini bil, yolunu bul, yitip gitmeden. Baykuş gibi ne gezersin viranelikte? Yerin akdoğan gibi sultanın emrindeyken? Sırlarına eren gönül nerde? Sözlerinin tekini duyan kulak nerde? Gece gündüz serilirsin karşımıza: Yüzünü bir kez gören mutlu göz nerde? Gerçek eren içinde kir tutmayandır Varlığını korkusuzca hiçe sayandır; Bu topraklar üstünde en temiz kişi , Sağlığında toprak kesilmiş olandır. Dinle dinsizliğin arası bir tek soluk, Düşle gerçeğin arası bir tek soluk... Aldığın her soluğun değerini bil.... Bütün yaşamak macerası bir tek soluk.