Rubailer- Mevlana

Gönül söylenecek bin bir sözle dolu, Dil söylemekten aciz Söz var, zehri bal eder, Söz var cenneti cehenneme çevirir Öyle bir söz ki, Bir gönlü bir ömür bahtiyar eder Öyle bir söz ki, Bir gönlü bir günde ihtiyar eder Değil mi ki hiçbir şeyin hiçbir şeye yetmediği yerde, Allah her şeye yeter? Ey can, Haberin var mı ki, cananın kimdir? Ey gönül...Farkında mısın ki, mih­manın kimdir? Ey ten, Türlü hile ile kaçmak yolunu arıyorsun... Halbuki o seni çekiyor Dikkat et, Seni arayan kimdir? Başını koyduğum her yerde secde edilen odur. Dört köşe ve altı bucakta tapılan hep odur. Gönlünün içinde ve dışında var olan hep odur. Tenindeki can, kan ve damar hep odur. Bağ, gül, bülbül, sema, sevgili... Bütün bunlar hep bahanedir Yalnız ve asıl maksat hep odur Varlığımın "neden"i, "niçin"i kalmadı Çünkü vücudum da ondandır Ve hep odur Dediler ki gözden ırak olan gönülden de ırak olur Gönle giren gözden ırak olsa ne olur? Varlığım hudutsuz bir deniz olduğu zaman O, benim vücudumdaki bütün zerreleri aydınlatır Bunun için ben, şule gibi yanarım Yüreği yanan, Derisinin kavrulmasına aldırış eder mi? Ben bir zerreyim, Benim güneş yüz­lüm sensin Ben gam hastasıyım, Bana sen aynı devasın Kolsuz, Kanatsız senin arkandan uçar dururum Beni tutan Ve çeken kehrüba sensin!