Ruhumun Oğlu- Jose Marti

Ey ruhumun oğlu! Her yerde dalgalanıyorsun, Gece fırtınalarının dalgalarını Şafakla yatıştırıyorsun. Fakat acı günlerin köpüğü Bulanık ve ağır Fırlatıyor seni yeniden gecelerimin diplerine... Sen, ruhumun ardına kadar açık En gizli yerlerine sevgiyle bekçilik ediyorsun; Koruyorsun onu bütün saldırılara karşı. Ne zaman bir an için gitmen gerekse, Sıkıntılar hızla yöneliyor içime. Fakat sen, karanlık eşikte Açarak beyaz, geniş kanatlarını onu engelliyorsun. Bir şafak aydınlığıyla iyileştiriyorsun gecenin acılarını, Karşılıyorsun beni sabahın dalgalarında. Beni ağır uykumdan kaldıran, şafağın parlaklığı değil Senin ellerinin dokunuşudur Yastığıma kadar ulaşan... Varsın, herkes senin burada olmadığını söylesin, Desinler ki sen uzak bir ülkedesin; Ah, nasıl da aptallar! Haksızlar nasıl da! Ruhun benimledir Sen benimlesin; Onlar içinse sadece bir gölgesin; Onlar, bir gölgeye sahipler. Uçup geliyor uzaktan Çevik kanatlarında rüzgarın Yakıcı parıltısıyla Senin her bakışın. Onunla ısınıyorum Ve sevinçle donanarak topluyorum hasadını aydınlık bakışlarının. Sen onları gecenin sessizliğinde Yıldızlar gibi saçıyorsun, Her yerde dalgalanıyorsun Ey ruhumun oğlu! Akıtılan ter, harcanan çaba tanıktır Bizim ulaştırdığımız gibi köprüleri bir kıyıya bir başka kıyıdan, Duvarlar çektiğimiz gibi bizim azgın başıboş suların önüne, Kurduğumuz gibi kentlerde yapılar kuruyorlar, çoğaltıyorlar onlar da bizi, Dirençle çıkıyoruz her yorgunluktan. Bizim yarattığımız gibi onları onlar da bizi yaratıyorlar. Öğreniyoruz karşısında güçlüklerin yere bir köprü kadar sağlam basmayı, Esnek olmayı kavgaya girerken ustaca dökülmüş çelik kadar ve göğüs germeyi bir duvar gibi sabırla zaferi hak etmek için.