Ruknettin'in Kalbi İçin Kehanetler- Kemal Sayar

Bir mevsimin kıyısından tutarsan, Kurak ovalara yağmurlar yağar Ayak bileklerinden kavrarsan bir harfi, Kalbin şiir olup vadilerini sular... Senin de vadilerin vardır! Kehanetler kurarsın, yağmalarsın kendini Doktorum.... Ben bu kalbimi sarınır örtünürüm Kış gecelerinde onu yakar, ısınırım Üşürsem, mahvolacağımdan korkarım Doktorum, Gayya kuyusuna inmek istemem Bana bir ip uzat, yağmurlar istemem Aynaları kırarım, suretimi istemem Mevsimler dönedursun, bu dünyayı istemem Ben Allah’ı isterim Ben hep aynalardan geçerim doktor Aynalar benden geçer Araf’tan bir sepet sarkıtırım aşağı, Doluşur içine narin böcekler Yaşamayı yeni öğrenmiş kelebekler, Üşüşür ben kalbimi sarkıtınca aşağı Ben hep aynalardan geçerim doktor! Günahları için ağlayan kim varsa, Kanatlarıyla okşar onu melekler ''Hep böyle midir, Kalbin hep böyle yavaş mıdır? Aynalar sana bir savaş mıdır? Yarin dudaklarından trenler geçer de, Kalbinin istasyonunda durmaz mı? Sen hiç satrançta yenilmez misin? Bilmez misin, atından ayrı düşen bir vezir, zehir gibi çoğaltır kanında yalnızlığı Ve nihayet şahlar da aynalardan geçer. Bir sen mi kalırsın bu rüyada? Herhalde hep böyledir....Bu dünya sevenlere bir tuzaktır!'' Hoşgeldiniz, Buyrun, İşte kalbim, Adımı unuttuğum zamanlarda Ruknettin’im. Gövdesi ihlal edilmiş bir yetimim. Şu kapıdan buyurun, az ilerisi kalbim. Benim kalbim, gövdesi ıslahevlerine çakılı bir kuştur. Kalbim ıslah olmaz bir kuştur doktor. Tıkanır, ölür metropollerde. Bir çiçeği uyandırmak için mi Söner bu ateşgahlar? Kaldırmak için mi yeraltını O derin uykusundan? Ne var ve ne oluyor? Neden türkü söylüyor fesleğenler? Uzakta biri mi göründü? Bir rüya mı gördü? Ne oldu? Tanışıyor olmalıyız. Bir çay ocağında ya da bir merdiven başında Sunmuş olmalıyım kalbimi size Ay gibi ışıdığında bir aşk, Bir mevsim yönünü şaşırdığında, Korkarım sevgili doktor, bu mektuba kendimi üzerek başlayacağım. Çabuk büyüyen bir çocuk gibi, Ceplerimin nerede olduğunu unutacağım önce. Ve mazi gizlenecek bir yer bulamayacak kendine. Sonra bir menekşeyi teheccüde kaldırmayı unutacağım. Unutacağım. Hangi şehirde durursam, yar beni karşılar. Nerede ölürsem, bahtıma idamlar çıkar. Gülümseyen olacak yüzümün size bakan tarafı, terk edip gitmelerin ağırlaştığı bir güz olacak. öte yarısı. Alnımın dokunduğu yerden savaşlar artacak. Ve bahar giysilerine bürünmüş gelirken kıyamet. ”Gönüllü mağlupları olacak hayatın” doktor. Yarından korkan adam, böyle söyler. Siz doktor, yazabilir misiniz bir gülü yeniden? Alıştırabilir misiniz baharı çürüyen toprağa? Kabaran yağmuru yeraltına? Ve bir aşkı, ayrılığa Yakıştırabilir misiniz doktor? Kanatlarında hüzün ve manolya taşıyan Kuşlarla konuşabilir, Ve trampetimi geri verebilir misiniz bana? Ah kalbin moğolları! size verecek ne kaldı? Bir kitap olup yandı da o külünden zehir kaldı... Bir hayal olup uçtu da, gökte melekler bağırdı. ”Eve dön, eve dön!” Döndüm ki; şehrin ağrıları üstüme kaldı. Bakkaldan manavdan değil, Cenevizden geliyordum doktor. O kızın saçlarından geliyordum. Yitirilmiş bir mahkemeden, Galiba kalbimden geliyordum. Size kendimden bahsediyorum doktor. Biraz yağmur kimseyi incitmez. İyi ruhların arasında dolaşan Bir gölgeden sö zediyorum. Acıdan çatlamış kalbi, Soğuğa dayanıklı kılan bir bilgiden, kendine çeken vadiden, keşişlerin hüznünden...Size kendimden bahsediyorum doktor. Ben kar yağarken ıslanmam. Benim öbür adım rüzgar... Uğradığım orman, Değdiğim kalp uğuldar. De ki, bulunur elbet İyi bir hal üzre kaybolan kişi...