“ رُمِ زیبا، ایتالو کالوینو-فصل دوم قسمت دوم

رُم در نگاه اول خودش رو به من یه چیزی شبیه خیابان پهلوی و چنارهای برافراشته‌ش و چهار راههای گَلُ و گُشادِش و ماشین‌هایِ سرگردونی که میون رفتن و موندن با عابرای پیاده چونه میزنن، نشون داد، اما با یه نگاهِ دقیق‌تر، تازه هنرِ دلبری کردنش رو به رُخم کشید، هنری که انگاری تو خون و رگ و پی‌اش جاری بود. یه شهر اصیل که برای عاشقِش شدنْ خیلی به دردسر نمی‌افتادی، کافی بود سر جات بایستی و یه چرخی بزنی دور خودت، رُم قشنگ دورت میگشت، تو رو توی بغلش فشار میداد و یهو دلت رو میبرد، کجا؟ خودتم نمیدونستی، یه جوری دو قبضه عاشقش میشدی. عاشق نوای حرف زدن آدماش که انگاری دارن واسه‌ی هم آواز میخونن، عاشق کوچه‌های باریکش با سنگفرشای عتیقه‌ش، عاشق خشت و گِلای قدیمیش که یاد وطن میندازنت، عاشق بوی نوناشون که مستت میکنن و عاشق بالکنای فسقلیِ غرق گلش. . . .