Rüveyda, Beni Yakışına- Nurullah Genç

O esrarlı yangına bu can nasıl dayandı? Sahile vurdu kalbim Su yandı Kum yandı Bir mum gibi eriyip aktı uykusuzluğum Ölüme baş kaldıran dertli uykum da yandı O göz ki seni gördü, O neye nazar etsin? Şu can ki, seni duydu, tende ne karar etsin? Yurdundan mahrum edip, dolaştırdın Cem gibi Ruhumda söndü alev Sonra ruhum da yandı Kül oldu bir yiğidin figanıyla her umut Bülbülün küllerine konan puhum da yandı Böylesine bir yangını görmedi Nemrut bile.... Kaktüsün gölgesinde nazlı ahım da yandı Ahımdır zannederdim en belalı kıvılcım.. Kirpiğine dokunan kanlı ahım da yandı Gel, Bugün yanalım, yarın yanmamak için, Ölelim ölmez iken, yine ölmemek için Bir damla su ver bana ey çöl! Bari sen küsme! Kalmadı hiçbir şeyim bak.... Günahım da yandı Yenilgiler bir tufan gibi çöktü üstüme... Ülkem yıkıldı! Ordugahım da yandı Başıma tac ettiğim padişahım da yandı İlk defa böylesine tutuştu gökkuşağı! Renklerim siyah oldu, Siyahım da yandı Ondan başka ne varsa yandı Yandık sen ve ben Onu göreyim diye, kıblegahım da yandı Köleleri her akşam duman kıldı gözlerin Gözlerin bir zamanlar toprağın sahibiydi Bakışların bir tutam gül yaprağı gibiydi İnsanlar kıvranırken ejderlerin ağında, Ceylan gibi yürürdün bir hayal sokağında Yine de, yokluğumun en şüpheli çağıydın Tenhâlarda ağlayan bir okul kaçağıydın Karanlık korkutamaz seni, vururum Kâtil yüzlü cinlerin karşısında dururum Yeter ki, o nâzenîn kalbin emir buyursun Kâinat yıkılsa da yüreğimde uyursun