Rüzgar Bizi Götürecek- Füruğ Ferruhzad

Kırgınlığım, yüzüme yansıyor... Ve saçlarım beyazlaşıyor. Geleceği düşünmek, boğuyor beni... Mutsuzum Verandaya çıkıyorum Ve hissediyorum parmaklarımda gergin cildini gecenin Kimse takdim etmeyecek beni güneşe Kimse götürmeyecek beni kırlangıçların şölenine Uçmayı hayal eden kuş, ölmek üzere... Günler geçti ve ben artık bilmiyorum Hangisiyim ben? O pek mağrur görünen mi Yoksa ezelden beri mağlup olan mı? Sonsuz bir huzur istiyorum Bir yenisini eklemeyeceğim kalbimdeki özleme Bitimsiz bir huzur istiyorum Ben solmuş bir gülüm, Gözlerim keder çölünün kurumuş pınarı, Güneşin bir busesine hasret Bir çiğ damlasına hasret... İşte bu benim Ben tutsak bir kuşum Ve aynada görüyorum ki, Ah! Eski benden kalmamış bir gölge bile. Nasıl da büyüdü kalbimin yarımlığı Ve hiçbir yarı, tamamlayamadı bu yarımı. Geceler boyu ben, o karanlıkta hep gözyaşı döktüm, Gözyaşı döktüm geceler boyu ben, Şeytanın susup kalmış dudaklarını, usulca öptüm Bu gökyüzündeki hiçbir yıldız senin kadar parlak değil, Hiçbir koşu, senin gibi bir yaşama sevinci kadar koşmuyor Hiçbir bulut senin saflığını taşımıyor Ben çıplağım, çıplağım, çıplak Sevgi sözleri arasındaki sessizlikler gibi çıplak Ve bütün yaralarım, aşktandır Aşktan İçimdeki çocuğun kalbi yaralı cefâ çekmekten Okşayın başını vefanın eliyle Ruhumdaki kederin sebebi, benim. Bir çare yok buna Bu şiir...Acıdan başka ne verdi bana? Ölü bir kuş, uçmayı hatırlamamı öğütledi bana Uçmayı hatırla Kuş ölümlüdür. Ey umudum benim!