سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز، سعدی

دنیی آن قدر ندارد که بر او رشک برندیا وجود و عدمش را غم بیهوده خورندنظر آنان که نکردند در این مشتی خاکالحق انصاف توان داد که صاحبنظرندعارفان هر چه ثباتی و بقایی نکندگر همه ملک جهان است به هیچش نخرندتا تطاول نپسندی و تکبر نکنیکه خدا را چو تو در ملک بسی جانورنداین سراییست که البته خلل خواهد کردخنک آن قوم که در بند سرای دگرنددوستی با که شنیدی که به سر برد جهانحق عیان است ولی طایفه‌ای بی‌بصرندای که بر پشت زمینی همه وقت آن تو نیستدیگران در شکم مادر و پشت پدرندگوسفندی برد این گرگ مُعَوَّدْ هر روزگوسفندان دگر خیره در او می‌نگرندآن که پای از سر نخوت ننهادی بر خاکعاقبت خاک شد و خلق بدو می‌گذرندکاشکی قیمت انفاس بدانندی خلقتا دمی چند که مانده‌ست غنیمت شمرندگل بی خار میسر نشود در بستانگل بی خار جهان مردم نیکوسیرندسعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگزمرده آن است که نامش به نکویی نبرند