صعود، فرصتی برای دریافت ردای شاگردی

قرائت کلام:دوم پادشاهان ۲:۹-۱۵اعمال رسولان ۱:۸-۱۱دقیقاً همان‌طور که الیشع، رفتنِ ایلیا را به آسمان دید و برکت او را دریافت کرد و ردای ایلیا را برداشت، ما هم نیاز داریم چشمانمان را به خداوند بدوزیم و نگاه از او برنداریم. اما سؤال اینجاست: آیا فقط به صعود عیسی نگاه می‌کنیم، یا از برکت و مأموریت او نیز بهره می‌بریم؟بیایید به ۳ نکته نگاه کنیم:۱- چشم از خدا برندار!اگر الیشع ایلیا را نمی‌دید، آن برکت را دریافت نمی‌کرد. وقتی به خدا نگاه می‌کنی، شبیه او می‌شوی؛ همانند شاگردان عیسی که صعود او را دیدند و سپس مأموریت یافتند.چه بخواهیم چه نخواهیم، ما شبیه چیزی می‌شویم که به آن نگاه می‌کنیم. پس نگاه ما باید همیشه به خداوند عیسی باشد. این دنیا می‌خواهد ما را فریب دهد و بگوید: «دنیا دو روزه است، خوش بگذران!» اما کسانی که می‌خواهند ردای شاگردی را بر تن کنند، باید با ارادهٔ خود، چشم از سرورشان برندارند.۲- صعود، پایان حضور خدا نبود!وقتی عیسی صعود کرد، فرصتی فراهم شد تا او در هر زمان و هر جا با همه باشد. خداوند پس از صعود، روح‌القدس را در ما قرار داد. عیسی مسیح به ما مأموریت داد و گفت: «بروید و روح‌القدس را دریافت کنید.»۳- ردا را از زمین بردار.اینجا ردایی بر زمین افتاده است؛ فقط دیدن آن کافی نیست! دیدن شفاها و معجزات کافی نیست. دیدن عجایب خدا ما را تغییر نمی‌دهد، بلکه پوشیدن ردای خداست که ما را دگرگون می‌کند. این ردا برای همهٔ ما مهیا شده، و وقتی آن را می‌پوشی، تجهیز می‌شوی تا مأموریت خداوند را آغاز کنی....کلید آسمان در دستان عیسی مسیح است. وقتی او به آسمان صعود کرد، اسارت و گناه را با خود برد.جز عیسی، هیچ‌کس نمی‌تواند گناهان و اسارت‌های ما را از بین ببرد.