Sabah Uykum (Gökyüzü Annemin Gözlerine Saklanmış)- Ahmet Batman

Küçüktüm, belki de on bir, on iki yaşlarındaydım. Annem kötü bir hastalığa yakalanmıştı. Ameliyat olması gerekiyordu. Ve ben buna hiç hazır değildim. O yaşlarda ameliyatı ve ölümü idrak edemiyorsunuz. İnsan anlayamadığı bir şeyi kabul de edemez. Ben de kabul edemedim. Çocuktum, içimde sorular birikiyordu. En berbat soru, "Ya annem ölürse?"ydi. Hayat ihtimallerden ibaret. Binlerce ihtimali yaşıyoruz her gün. Ve sanki, amortiden yaşıyoruz bu hayatı. Hiç unutmam, o gün arabaya bindirdi babam bizi, hastaneye götürdü. Annem hastane odasının penceresinden bize el salladı. Yanına giremedik. Neden bilmiyorum. Sonra teyzem iki tane uzun çikolata verdi. Birini bana, diğerini kardeşime. "Annen gönderdi." dedi. Kardeşim çikolatayı arabada yedi hemen. Ben yiyemedim. "Ya bu annemden bana ulaşan son şeyse?" diye düşündüm. Ağlamadım, arabada kimse ağlamıyordu. Eve gittiğimizde bir anda gece oldu, yattık. Döndüm duvara ve dua etmeye başladım ama nasıl dualar ettiğimi hiç unutmam: "Allah'ım, eğer annemi benden alırsan bir daha hiç çikolata yemem. Bu çikolatayı hep saklarım ama bu çikolataya baktıkça sana küserim." dedim. Çocukken Allah'a böyle cümleler savurabiliyorsunuz. Çocuksunuz işte ama dün gibi hatırlıyorum gözlerimin yüzüme fışkırdığını... Sonra sevmenin kotalı bir şey olduğunu düşündüm. Okuldaki sevdiğim kızdan vazgeçtim o gece. Ben her şeyden çok, annemi sevmeliydim. Ve eğer başkasını seversem, bu, anneme olan sevgimden eksilir diye düşündüm. Çocuk aklı işte. O gece sabaha kadar annemi sevdim. Ettiğim duanın haddi hesabı yok. Ettiğim sitemin sözlüklerde yeri yok. Belki de ben, o gece adam oldum. O gece bir kadını sevmeyi öğrendim. Şimdi belki de, sırf annemi o gece öyle ölesiye sevdim diye böyle bir adamım. Belki de o yüzden kimse benim gibi sevemez. Şimdi annem çok iyi. Ben de çok iyiyim. Şimdilik ailece her şey yolunda. Allah bozmasın huzurunuzu...Ve hâlâ elini öpebileceğiniz bir anneniz varsa değerini bilin. Gökyüzü herkese mavi ama herkes bakamıyor işte o gökyüzüne...Mavi güzel renk. Annemin gözlerindeki kahverengisinde saklı bir kısmı. Erkek beyni düşünür, kadın beyni hisseder. Ve hisler düşüncelerin her zaman önündedir. Kadın, hislerin doğduğu yerdir. Ve erkeği erkek yapandır, büyütendir. Hani derler ya; "adam gibi". İşte adamın gibisi olmaz. Ya adamdır, ya değildir. O yüzden bir kadının sevgilisi olması hayatında bir adam olduğu anlamına gelmez. Belki hayatına giren sadece "gibi"dir. Şimdi ikimizin bir fotoğrafı olmalıydı. Ama öyle duvara asmalık değil. Cüzdanda taşımalık da değil. Telefonda saklamalık hiç değil. İçimdeki yağmura rağmen yanlızlıkla büyüyordum. İçimdeki yağmura rağmen, yanlızlıkla büyüyordum. Dönüşü olmayan, gidişine sular dökmek istemediğim bir yokluk...