Sadece Sev İstedim (İzdiham Dergisi Sayı 53)/ Tehlikeli Oyunlar- Oğuz Atay/ Sen- Nazım Hikmet

''Ben sana fısıltıyla söylenmiş bir sözüm.'' Dünya beşten büyükmüş, ben herkesten küçükmüşüm Çok ağlıyormuşum...Çocuk muymuşum, ayak numaram otuz sekizmiş yaşım neredeyse otuza gelmişmiş İş bulmuşum, seni kaybetmişim, Seni çok aramışım, sabahlara kadar aramışım, Akşamlara kadar aramışım, Mesajlar yazmışım, silmişim....Burnumu çeke çeke, dudaklarım titreye titreye hep buralara, bir yerlere yaza yaza çok özlemişim Sen beni sev için...Sevmemişsin Yine özlerim dert değil ama her şey sen beni sev diyeymiş Ben yağmurları, ben demlik demlik yerli, kaçak bütün çayları, Ben şu bileğimi sokan allı pullu yılanı bile senin için sevdim. Sadece bil istedim. Olmak istediğim her şeyi olmam, yaşamak istediğim bütün hayatları yaşamam mümkün değil İstediğim bütün yetenekleri geliştirmem mümkün değil İstememin nedeni ne peki ? Hayatımda, olası bütün zihinsel ve fiziksel deneyimlerin her bir rengini, tonunu ve her çeşidini yaşamak istiyorum Ben bir ağacın ömrünü, bir çiçeğin cesaretini istiyorum. Bir yağmur damlasının kuruyup çatlamış bir toprağa anlatacak ne çok şeyi var... İfade edemediğim bir eksiklik hissi var içimde, sanki her şey başka türlü olabilirdi Hayatımın en parlak günlerini yaşıyor olmam gerekirdi... Her yere baktım. Nereye koyduysam artık, kendimi bir türlü bulamıyorum! -Neden üzgün görünüyorsun? +Çünkü bana hala sözcüklerle konuşuyorsun, ben sana duygularla bakıyorum. İyiyim dediğimde, bana inanma! Ne düşünceleri benim düşüncelerim, ne de duyguları benim duygularımdı Ama onun düşünceleri ve duyguları benimkilerin siyah bir yansımasıymış gibi görünecek kadar birbirimize yakındık Keşke düşsem diyorum. Düşsem toparlanırım Düşsem yerim belli olur hiç değilse Yerimi yurdum bilir, öyle kalkarım ayağa. Gittiğim bütün şehirler, bana geçmeyeceğini öğretti Ama ne zaman geçmeyeceğini hiçbir zaman öğretmedi. En harlı alevlerin ortasında bile altın nilüfer yetişir Her zaman umut vardır Belki sende yok, belki burada yok ama bir yerde, birilerinde var. Şayet kalkarsam, İçimde dizginleyemediğim atları süreceğim bozkırlara Geçeceğim Van Gogh’un yıldızlı gecelerinden İnsan kaybedeceği bakışa aşık olur zaten İnsan, unutması gerekeni unutmaya nereden, nasıl başlar? Ben seni unutmak istemiyorum. Ben seni unutmak istemiyorum. Sen esirliğim ve hürriyetimsin.. Çıplak bir yaz gecesi gibi yanan etimsin, Sen memleketimsin... Sen ela gözlerinde yeşil hareler, Sen büyük, güzel ve muzaffer Ve ulaşıldıkça ulaşılmaz olan hasretimsin... Hepsi içimdeydi ya, hiçbiri benim değildi gerçekte... Bir dakika bazen çok uzun bir zamandır Dehşete düşecek kadar, mutluluktan âlemi dolaşacak kadar. Bu mutluluk, bir duygu şekli değildir. Mutluluk; bir mucize, büyük ülküdür. Bu büyük bir cümledir bu çok büyük. Bundan böyle, yolu yok derdim sinirlenince hani. Bundan böyle yolu bu olsa? Bütün yolların hatta bana çıksa nihayeti? Belin bükülse, başını eğsen, ''çok pişmanım.'' demesen ama çok pişman olsan gerçekten. Elini kolunu taşın altına, Gövdeni başını taşın altına. Bütün yükü desen, ben taşırım mesela? Seni seviyorum. Sana söyleyecek bundan daha sana ve bana ait sözüm yoktur…