Hello Sir Nev, pakitago na lang ako sa pangalang Ken. Tubong Samar ako at alam kong maraming kwentong kababalaghan sa probinsya namin. Sa ngayon ay nakatira ako rito sa Pasig dahil na rin sa trabaho. At kadalasan natanong sa akin ng mga tao kapag nalaman na taga Samar ako ay kung totoo raw ba na may aswang sa amin o kaya naman ay kung nakarating na ako sa piringan. Noon medyo nao-offend pa ako kasi sa tinagal-tagal kong naging residente ng Samar ay hindi naman ako nakaranas ng mga kababalaghan na may kinalaman sa aswang o engkanto. Pero dati yun, noong bata pa ako, hanggang mga year 2017. Pero taong 2018,
ay naranasan ko ang pagpaparamdam ng literal na aswang. Hindi ko nalang babanggitin yung barangay kung saan ito nangyari, dahil sa totoo lang ay nakakatakot din ng mga nakatira doon. Kung ano ang eksena sa mga horror movies, kung saan may mga dayo sa isang lugar na pinagtitinginan ng mga taga roon, ay ganoon-ganoon ang nangyari sa amin. Hindi naman kami talaga mga dayo, dahil nga samareño din naman kami ng mga kapatid ko. Yun nga lang ay first time naming nakarating doon sa barangay na ikukwento ko.
Hindi ko na matandaan kung bakit kami nakarating sa liblib na barangay na yon. Parang bumisita lang yata kami sa isang kamag-anak na matagal na hindi nakikita. Tapos inabot kami ng gabi. Alas 5 ng hapon lang naman yon pero sabi ng kamag-anak namin na si Tio Tony ay huwag na kaming umuwi dahil delikado na sa daan. Aabutin na raw kasi kami ng dilim at baka makursunodahan pa. Sa part pa lang na yon ay kinabahan na kami. Tatlo kami ng mga kapatid ko at ako ang pinakamatanda.
Madamo at mapuno ang daan. Yung mga nadaraanan namin na bahay ay medyo weird ang pakiramdam dahil tinitignan talaga kami ng mga tao. So sa payo na rin ni Tio Tony ay hindi na nga kami umuwi. Nagpalipas na lang kami ng magdamag sa bahay niya. Hindi naman kubo ang bahay ni Tio, kaya lang ay hindi rin simentado lahat. Kalahating simento at kalahating kahoy. Banig na nilatag lang sa sahig ang higaan nila. Ayaw niya raw ng kama dahil baka may makapagtago sa ilalim noon. Lalo tuloy kaming kinabahan.
Nagtanong kami kay Tio kung bakit siya nagtsatsaga sa lugar na yon kung marami pa lang nakakabahalang maaaring mangyari. Pero sabi niya ay wala naman siyang choice dahil doon ay sariling bahay at lupa ang tinitirahan nila. Gustuhin man daw nilang lumipat sa bayan ay hindi nila kaya ang renta at wala rin bibili ng lupa nila dahil nasa libleb na lugar nga. It's about 9 o'clock. It's about 9 o'clock. It's about 9 o'clock. It's about 9 o'clock. It's about 9 o'clock. It's about 9 o'clock. It's about 9 o'clock. It's about 9 o'clock. It's about 9 o'clock.
Si Tio Tony, kumuha ng itak at panghasa. Yung asawa niya na si Tia Sivia, pinigilan agad siya. Parang napaisip din si Tio, kaya nagsalita na lang siya. Sabi niya, Tatay Gaying, alam kong nariyan kayo. Hapon nyo kay Rihino ang mga batang narito. Hindi ho iba sa atin, huwag nyo nang pag-interesan.
Pagkasabi noon ni Tio ay tumahimik ang paligid. Nakiramdam siya pagkatapos ay pinatahan kami. Hindi na kami nakatulog hanggang magumaga. Alas 7 na nang lumabas kami at nakita namin ang napakaraming bakas ng putikang paa sa bungad ng pintuan. Yung mga graba ay nahukay pa ang iba. Hinatid kami ni Tio Tony palabas at nang nasa boundary na kami ay tsaka lang niya binuksan ang usapan tungkol sa nangyari ng nagdaang gabi. Maririnig daw kasi siya ng mga bisita kagabi kung magkukwento siya sa loob ng barangay. Ayaw raw ng mga yun na napapag-usapan sila.
Sabi ng Tio ay malayong kamag-anak daw namin ang Tatay Gaying na nabanggit niya. Isa raw sa ginagalang sa barangay na yon si Tatay Gaying. Kaya daw hindi siya nagsasalita noong umpisa ay dahil hindi siya sigurado kung si Tatay Gaying ang unang kumatok. Pero noong namalayan na niyang marami ang nasa labas, ay nagbaka sakali siya na naroon nga ang matanda. Kaya raw siya may hawak na itak ay para sa nakasain yon dahil takot sa tunog noon ang mga aswang. Kaya lang ay natakot ang Tia na magalit sa kanila ang mga aswang at balikan sila kapag ginawa niya yon kaya hindi na niya tinuloy.
Humingi ng pasensya si Tio Tony sa amin at sa mga magulang namin kung natakot man daw kami. Gaya nga ng sinabi ko ay 2018 pa ito nangyari. Wala na kaming balita kay Tio at Tia magula noon. Sana naman ay hindi sila napahamak dahil sa pagtatanggol sa amin. Mga kapasta, nakikinig po kayo sa Pinoy Creepypasta Podcast. Para po sa mga bagong episodes, bisita po kayo sa ating YouTube channel, Pinoy Creepypasta Tagalog Horror Stories.
May isi-share po akong kwento, Sir Nev. Pansin ninyo po sana. Ako nga po pala si Jovelin, 17 years old at naninirahan sa Eastern Samar. Mahilig po akong makinig ng mga horror stories sa iba't ibang channel. At ngayon, sigurado ako na kapag narinig ang lugar na Samar, ay piringa ng unang papasok sa utak ng mga tao. Hindi ko po alam kung totoo ang piringan, pero masasabi kong totoo na mahiwaga ang probinsya namin. Kahapon lang po ay nakaranasakot ng mga kaibigan ko ng kababalaghan sa mismong lugar kung saan kami lumaki at nagkaisip.
Ganito po ang nangyari. Galing kami sa school at nagkayayaan kami na maglakad na lang pa uwi dahil madilim-dilim na at hindi na mainit at nakakapagod kapag naglakad. Hindi naman mapuno sa daraanan namin dahil bayan yun. Mangilang-ilang naman ang mga puno at damuhan pero kakaunti rin ang naglalakad dahil kalsada yun na maraming dumaraang sasakyan. Malayula yung lakarin pero kung trip mo ay pwede naman.
Nangkukwentuhan kami ng mga kasabay ko sa pag-uwi nang makarinig kami ng mga sitsit. Napapalingon pa kami ng sabay-sabay para tignan kung sino ang sumisitsit. Pero wala naman kaming kasunod na tao na pwedeng gumawa noon. Naisip namin na baka yung mga nakasakay sa mga dumaraang sasakyan ang sumisitsit. Kaya hindi na rin namin pinansin. Diretso lang kami sa paglalakad nang biglang mapahinto yung isa naming kasama at lumingon sa likod. May dumaan daw sa tabi niya. Nasa agi pang araw siya.
I'm going to go with the other side, and I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry. I'm going to cry.
Pagkasakay namin lahat ay nagmura yung isang ali habang nakatingin sa labas ng jeep. Doon ay bigla na lang siyang dumura, tapos napasign up the cross. Isa-isa niya rin kaming nilawayan sa noon ng pakrus. Meron daw kasing sumusunod sa amin, matangkad at payat na babae, pero hindi nakalapat ang mga paa sa lupa. Napaiyak na kami at yung mga pasahero naman ay nagkanya-kanya ng suwestyon. Magpaalbularyo raw kami dahil baka sumunod hanggang sa bahay namin yung babae.
May nagsabi na magsimbaraw muna kami bago umuwi. Hindi namin alam kung ano ang gagawin, kaya tumawag kami sa mga magulang namin para magpasundo. Bumaba kami sa waiting shed na malapit kina Sheila, yung isa naming kasama. Marami kasing tao roon at maliwanag. Hindi muna siya umuwi sa kanila dahil natatakot ding masundan.
Isang-isang dumating ang mga parents namin at nagsiuwi rin naman kami. Wala namang masamang nangyari buong magdamag. Nang sumunod na araw ay nagpatawas ako. Sabi ay may gusto ngang sumunod sa akin pero napigilan yun kaya ayos lang naman daw ako. Siguro ay yung ginawa ng alis sa jeep ang dahilan kaya hindi ako nasundan. Pinainom lang ako ng tubig na may dasal at kinrusan sa noo. Tinusok din ako ng palito sa mga daliri pero nang hindi ako magreact ay tinigil din yun dahil wala nga raw nakasunod sa akin. Nakahinga naman po ako ng maluwag dahil doon. Sina Sheila at yung tatlo pa naming kasama.
Ay magpapatawas din daw. Sana ay okay lang din sila. Sana ay umubra sa amin yung ginawa nung ali. Sobrang thankful po ako sa kanya. Siguro kung hindi dahil sa ginawa niya, ay baka na pano na kami. Mga kapasta, nakikinig po kayo sa Pinoy Creepypasta Podcast. Para po sa mga bagong episodes, bisita po kayo sa ating YouTube channel, Pinoy Creepypasta Tagalog Horror Stories. Ako po ay isang avid listener ng inyong programa mula sa summer. Itago niyo po ako sa pangalang Noel. Huli lang lubos at sa ngayon ay naninirahan sa Makati bilang isang houseboy.
It was also about 10 years ago when Yolanda was in the summer. Our family was one of the most important things at the beginning of the year, and it was one of the most important things to know why I was in the middle of the year. 14 anos ako nang mangyari ang trahedya. Nagising na lang ako dahil bigla akong niyugyog ni tatay para daw lumikas. Ang kaso ay huli na ang lahat. Malabo na sa alaala ko ang mga nangyari. Ang sabi ng espesyalistang tumingin sa akin noon at sa iba pang survivors, sobrang traumatic nang naranasan ko. Kaya pinili ng utak ko na burahin yon sa alaala ko. Totoo talaga Bosneb, ang naaalala ko na lang ay noong may isang truck ng mga sundalo ang huminto sa tapat ko. Naglalakad ako noon at binusinahan nila ako. May dalawang bumaba at lumapit sa akin. Hindi ko na maalala ang mga tanong nila.
Basta umiyak na lang ako ng umiyak. Hindi na nahanap ang pamilya ko, ang mga magulang ko at apat na kapatid. Ako lang ang natira. Kahit ang ilang tiyo at tiya ay hindi na rin natagpuan. Literal akong nag-iisa sa mundo Bosneb. At sa maniwala kayo at sa hindi, ang naging kapayapaan ko lang noon ay ang bumalik sa lugar kung saan dating nakatayo ang bahay namin. Doon ako umiyak, kasabay ng mga hindi ko nakikitang nagsisiiyakan din.
Mga sundalo mismo ang nagkukwento na nakakarinig sila ng mga iyakan. Pero kapag tinignan nila sa labas ay wala silang makitang mga tao. May ilang beses din na may makikita silang naglalakad na basang-basa at gulagulanit ang gamit. Pero kapag hinintuan nila ay biglang nawawala. Kaya pala noong hinintuan nila ako ay matagal bago sila bumaba. Malamang ay naniniguro sila kung tao ba talaga ako o multo.
But in a few days, I don't know how to know how to cry. The truth is, I hope to see my auntie. Even if my auntie was looking for it, I'm going to see my auntie. I'm going to see my auntie. I'm going to see my auntie. I'm going to see my auntie. I'm going to see my auntie. I'm going to see my auntie. I'm going to see my auntie. I'm going to see my auntie. I'm going to see my auntie. I'm going to see my auntie.
Kahit sa evacuation center ay may mga maririnig kang iyakan pagkagat ng dilim. Ang akala namin ay mga kapwa namin survivor ang umiiyak. Pero pagdating ng umaga ay mapapagkwentuhan yun at magkakaiyakan na lang uli dahil maaalala ang mga kaanak na nasawi. Ilang linggo ang nagdaan at isang malayong kamag-anak mula sa Bulacan ang sumundo sa akin para isama na lang ako sa kanila dahil wala na akong kamag-anak na naiwan. Meron siyang kasamang psychic na kumausap kila nanay at tatay bago kami umalis. Iyak na naman ako ng iyak noon Sir Nev. Paano kasi? Pagkabalik namin sa Hernani.
Ay hinawakan ako sa noon noong psychic at doon ko nakita ang napakaraming tao na nag-iiyakan. Pero saglit lang yun dahil bumigat ang pakiramdam ko. Ganoon din yung psychic. Ang dami raw kasing gustong sumanib sa kanya at baka pati ako ay madamay kaya umalis agad kami. Nagtirik na lang kami ng kandila bago umalis. Malaki ang pasasalamat ko kay Tita Edith na siyang sumundo sa akin at tinanggap ako sa kanilang bahay. Mabait silang mag-anak sa akin kahit na halos noon lang kami nagkakilalang lahat. Taong 2016 ay bumalik ako ng Samar para bumisita sa mass graves kung saan posibleng nailibing sinananay.
Sa ngayon po ay ibang-iba na ang itsura ng bayan namin. Parang walang nangyaring sa ko na. Parang hindi ako kinuhanan ng isang buong pamilya. Minsan ay napapaniginipan ko pa rin sila. At minsan ay naiisip kong sumunod na lang din sa kanila. Pinaglalabanan ko na lang yun. At iniisip na may mission pa ako sa mundo. Kaya ako ang natirang buhay. Ito po ang podcast ng Pinoy Creepypasta. Ako po si Nevgero, happy listening po sa inyong lahat. Muli po kayo ay nakikinig sa Pinoy Creepypasta.
Itago nyo po ako sa pangalang Rose. May nakakatakot na experience ang anak ko na itago nyo naman sa pangalang Daisy. Noong bumisita kami sa probinsya ng tatay niya sa Samar. Tubong masbati ako at ang ex ko naman na tatay ni Daisy ay taga Samar. Bale nagkakilala kami ni Atong dahil dumayo siya rito sa masbati noong kasal ng isa niyang kamag-anak na kapitbahay naman namin.
Magmula noon ay naging textmates kami na nauwi sa ligawan. Bumalik siya dito makaraan ng ilang buwan at nagsama na nga kami. Nagkaroon kami ng anak, si Daisy nga, at gusto siyang makita ng mga lolo at lola niya sa summer. Kaya lang ay hindi makapunta ang mga yon sa amin dahil sa kung ano-anong dahilan. Laging napopospo ng pagpunta nila hanggang sa magkaedad na nga si Daisy, kaya kami na lang ang pumunta sa kanila. Unang beses ko rin na makikita ng personal ang pamilya ni Atong, kaya medyo kabado ako. Pero nang naroon na kami ay okay naman sila, kaya nakapalagay ang loob ko rin ng mga ito.
Nang unang gabi pa lang namin ay ayaw nang matulog ni Daisy sa kwarto na ginamit namin, kaya lumipat kami sa kwarto ng kapatid ni Atong. Ang kaso kahit doon ay nagwawala siya, kaya sa sala kami nauwi. Nakakapagsalita na si Daisy nung time na yon, kaya lang ay bulol pa. Turo lang siya ng turo sa pintana at sinasabing meron daw lolo roon. Nilagyan ng nanay ni Atong ng kortina ang pintana noong umaga na. Pero tingin pa rin ang tingin doon si Daisy, kahit umaga o tanghali na.
Kina gabihan ay ganoon na naman siya. Hindi na naman makatulog sa kwarto dahil tinuturo pa rin ang pintana. Kaya lumipat na lang uli kami sa sala. Kaso mas malala ang nangyari sa sala. Paghiga niya ay bigla siyang sumigaw habang nakatingin sa kisame. Pagkatapos noon ay may kumalampag sa bubungan na parang may bumagsak na mabigat. Parang nayanig ang buong bahay dahil doon. Umiyak ng umiyak si Daisy at may sinasabi siyang lolo. Lumabas sa kwarto yung tatay ni Atong at kumuha ng kawayan na manipis na nakasiksiklang pala sa gilid ng pinto.
He shot it in the shot while he shot it. At the end of the day, he fell out of the way from Daisy. It was supposed to say that he was going to say that he was going to do it because he was going to fall out of the way. Noong umaga ay tinawas ng isang kakilala ng lolo niya si Daisy. Ang sabi ng magtatawas ay may nakikita nga raw na matanda si Daisy doon sa bintana at bubong. Kaya ang pinayo sa amin ay maglagay ng krus sa bintana. Ginawa naman namin yon at naging mapayapa na nga ang tulog ng bata. Two weeks lang kami sa summer at noong pabalik na kami sa masbate ay hinatid kami ng lolo niya. Sakay kami ng jeep noon nang tumuro siya sa isang matandang lalaki na nagwawalis sa bakuran nito. Lolo siya ng lolo tapos ay kinakampay niya yung mga braso niya na parang lumilipad. Napailing ang tatay ni Atong.
At sinabing, aasikasuhin daw niya yung matanda pag uwi niya. Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin noon Sir Nev. Pero may hinala na ako na yung matanda ang nakikita ni Daisy tuwing gabi. Nakaating kami sa amin at maayos naman na ang pagtulog ni Daisy. Makaraan ng isang buwan ay kinailangang umuwi ni Atong sa Samar dahil nakakulong daw ang tatay niya sa salang panggugulpi sa isang matanda. Nalaman namin na ang ginulpi pala nito ay yung matandang tinuturo ni Daisy. Nakalaya din naman ang tatay niya dahil hindi na nagsampan ang demanda yung matanda. Pagbalik ni Atong ay may dala siyang gamot daw para kay Daisy. Kulay itim yun at madaling madurog, Sir Nev. Tumapyas ng laman noong matanda ang tatay ni Atong para ipanggamot kay Daisy para daw hindi siya lapitan ng mga masasamang espiritu.
Siyempre ay hindi ko yun ginamit, ihahalo daw sa inumin ng bata ang uling ng sunog na laman. Sabi naman ni Atong ay wala rin siyang plano na ipainom yun sa anak namin, kaya tinago na lang niya. Noon lang ako nakarinig ng ganoong klaseng gawain at gusto ko sanang malaman kung totoo ba. Hindi ko na rin kasi nalaman ang buong katotohanan noon dahil naghiwalay na kami ni Atong pagkaraan ng limang taong pagsasama. Pero habang lumalaki yung anak ko Sir Nev, may napapansin akong kakaiba sa kanya. Hindi ko alam kung paano i-describe, pero para bang nabuksan ang third eye niya dahil napapansin ko na para bang...
May mga nakikita siya na hindi ko nakikita. Ito po ang podcast ng Pinoy Creepypasta. Ako po si Nevquero, happy listening po sa inyong lahat. Muli po kayo ay nakikinig sa Pinoy Creepypasta. Good evening everyone, especially Sir Nev. I'm Raquel, and I'm going to talk to you about the Quentong Pagbubuntis. I know how many of you are on the Quentong Aswang, but I'm going to give you this to me. I'm going to share this. I'm going to talk to you about the Northern Summer, and I'm going to talk to you about it. I'm going to talk to you about it, and I'm going to talk to you about it. I'm going to talk to you about it, and I'm going to talk to you about it. I'm going to talk to you about it, and I'm going to talk to you about it. I'm going to talk to you about it, and I'm going to talk to you about it. I'm going to talk to you about it, and I'm going to talk to you about it. I'm going to talk to you about it, and I'm going to talk to you about it. I'm going to talk to you about it
Mechaniko sa isang auto shop ang asawa ko at medyo malayo ang lokasyon ng trabaho sa bahay namin. May service naman siyang motor kaya hindi siya nag-aalala kahit pa walang masakyan na jeep. Nang mga panahon na yon ay nag-overtime pa siya dahil nga sa pagbubuntis ko sa pangalawa naming anak. Madalas ay alauna o alas 12 ng hating gabi na siya nakakauwi. Hindi rin naman ako nakakatulog hanggat wala pa siya. Kahit noong hindi pa ako nagbubuntis kaya sanay na ako sa puyatan. Isa pa ay pinagahanda ko pa siya ng hapunan kaya nabibijil talaga ako.
I think one day I had to come back to Mr. because I had to see it coming out of the window. It was about 9 o'clock at the end of the day. I called it at I had to come back to the terrace, but I didn't see it. I had to come back to the terrace, so I had to come back to the terrace. I had to come back to the terrace, so I had to come back to the terrace. I had to come back to the terrace, so I had to come back to the terrace. I had to come back to the terrace, so I had to come back.
Nang makauwi siya ng gabing yon ay kinuwento ko sa kanya yung nakita ko at medyo nag-alala rin ang mister ko. Pagkakain ay natulog na kami. Mga bandang alas tres ay nagising uli ako dahil sa ingay na nagmumula sa labas. May sumisigaw na baboy, yung parang kinakatay na nagwawala. Kaya nagtatahulan na rin yung mga aso. Nagising ang mister ko at nagtakarin siya dahil sobrang dis oras ng gabi ay may nagkakatay ng baboy. Sumilip siya sa bintana at doon nga ay nakita niya na may payat na baboy doon sa may terrace namin.
Ang nakakapagtaka ay mataas daw ang bandang puwitan noon, imbis na pantay lang mula ulo hanggang puwit. Nakakapagtaka rin na parang hindi nabubulahaw ang mga kapitbahay namin dahil kami lang ang nagising. I'm out of my husband at I'm out of my mouth. But I'm out of my mouth. I'm out of my mouth. I'm out of my mouth. I'm out of my mouth. I'm out of my mouth. I'm out of my mouth. I'm out of my mouth. I'm out of my mouth.
Sabi ko ay nakita pa ng mister ko sa terrace namin yung baboy at tinescribe ko pa ang itsura. Ayon sa kapitbahay namin ay aswang nga ang baboy na yon dahil mataas ang kwitan. Tao raw kasi yon na nakatuwad at kaya malayo ang pandinig nila. Ay para daw sakali mang magkagulo sa amin ay hindi na nila mapapansin dahil iisipin nila na sa malayo yon nagbumula. Nakakapangilabot ang sinabi ng kapitbahay namin kaya naman noong alas 3 ng hapon ay nagpausok ako ng insenso at kamangyan sa paikot ng bahay namin. Nagsunog din ako ng goma noong gabi at naghagis ng asin sa bubong.
Naglagay pa ako ng mga bawang sa mga bintana at pinto. Ganoon ang ginagawa ko mula ng bisitahin ako ng aswang. Pero mabuti na lang at huli na yon. Wala nang sumunod pa dahil siguro nakapaglagay na ako ng mga pangontra.