Sana Adanmış Şiirler, Okul Bahçesi- Cem Bostan/ Mülksüzler- Ursula L. Guin/ Aramızda Görülmez Bağlar- Cezmi Ersöz

''Demir parmaklıkların arkasında değilim, istediğim yere gidebilirim, istediğim her şeyi yapabilirim; ama ne yapsam, nereye gitsem hep aynı şeyleri hatırlayan belleğimin tutsağıyım sanki... Ben değil, bu zorba anılar götürüyor beni istediği yere...Sevgi nasıl bulaşıcıysa nefret de öyle bulaşıcı...Nasıl bakıyorsa insan dünyaya, öyle görüyor ne görüyorsa... Kararmışsa gönlü insanın, nereye baksa orada kararmış gönüller görüyor...Dibe vurmuşsa hayatı, kimi görse dibe vurmuş sanıyor. Hem öyle bir gece ki, bu gözlerim kapanmayı bilmiyor...Gözlerim nereye baksam varlığımın o eski bataklığına çekiyor beni... Oysa, hayallerimin rüzgarı beni benden alıp uzaklara götürsün isterdim.. İnsanlardan ne kadar umudu kessem de yine de insansız yapamıyorum. Beni dinlemeyecekleri, asla anlamayacaklarını bilsem de onlara hayatımı anlatmayı seviyorum...Hem korkuyorum onlardan, hem korkularımdan kurtulmak için onlara sarılıyorum yinede. Sadece benim evimin duvarları değil, bütün evlerin duvarları sanki aynı ayrılık şarkısını söylüyor. Kimse tek başına bu şarkıyı dinlemeye katlanamıyor. Kimin gözlerine baksam, bu gördüğün ben değilim, ben aslında çok başkasıyım, diyor... Kimi sevsem, bu sevgiyle yarışacağı yerde benimle yarışıyor...Kim beni sevse, bu sevgide önce kendi yaralarını onarmaya çalışıyor. Sevgi bir eliyle çağırıyor, korku iki eliyle itiyor. Nereye gitsem, oraya benden önce anılarım gidiyor...Oraya benden önce, sevgiyi öğrenmeden önce nefreti öğrenen kadın gidiyor.. Nereden dönsem ardımda küskünlüğüm kalıyor...Kimse kurtulamıyor bu küskünlükten. Şiirler, aşk nefret etmektir, diye bitiyor... Kendimle o kadar meşgulüm ki, biraz geç fark ediyorum yanımda orta yaşlı bir adamın oturduğunu. Uzaklara bakıp, benimle hiç ilgilenmiyormuş gibi davransa da beni düşündüğünü anlıyorum...Uzaklara baksa da hayretle ve acıyla aydınlanmış gözlerini görüyorum... Yüzüme bakmadan soruyor: Gece ne kadar sessiz değil mi?''