Sana Diyeceklerim Çok Birikti Tanrım (2)- Zehra Betül

Sana diyeceklerim çok birikti Tanrım... Kağıttan kumbara yaptım, Biliyorum, kağıtlar da ağaçtan Cadde kenarları, ağaçların öksürük krizleri, egzozlar Cılız ağaçlar, eski türk filmleri, ince hastalıklar… Çok ağaç yok buralarda, ağaçların dallarında çaputlar Dua ederken soyduğum elma kabukları tek parça Dualar da birikir kağıt kumbaralarda Güzel elma soyarım, bir de kağıt kumbara yaparım Benim adım, insanların hizasına yazılmıştır Keşke yağmuru çağıracak kadar güzel olsaydım Ölüm ve acılar çatsaydı beni Düşüncem yapma çiçekler kadar gösterişli ve parlak, Sözlerim ihanete varacak doğrulukta olsaydı... Anmaya gücüm yetseydi de konuşsaydım, Deseydim, “Bakın yaklaşıyor, “Bakın, yaklaşıyor yaklaşmakta olan Bakın yaklaşıyor…” Çoçukların üşüdükleri anlaşılıyor bütün yaşadıklarımdan Gövdem, kuduz yarasalarla birazcık yatışıyor. Benim gövdem, yıllar boyu sevmekle tarazlandı Öyle bir çalımlarla, gecenin çitlerinden atlardım Bir güneş sayardım kendimi denizin karşısında Çünkü çam kokularına sürtünüp ağırlaşan ruhların, inanmazdım dosyalara sığacağına Gittikçe ışıldardım dükkanlar kararırken, Hüznün o beyaz etrafına batardım.... Benim adım bilinen bütün cevapların üstüne mühürlenmiş Bende kül, bende kanat, bende gizem Ve içinden, bir baş ağrısı gibi çınlamaktansa, Gövdem açık bir hedef kılındı yaşama. Ve bu yüzden, Yakışıksız oluyor insanları hummalı baharlar olarak tanımlamak Ve bu yüzden, Göğsümde dakikalar ince parmaklar halinde geziniyor Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına Ölümden anlayan ciddi bir yaprak unutulacak diyorum, iyice unutulsun Neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak? Bir zamanlar benim de dostlarım vardı Gerçek dostlar. Ağızlarından çıkacak sözleri merak ettiğim dostlar...Sonra anlayamayacakları kadar kötü oldum yanlarında. Dikkatimi dağıttığında kuşlar, ben ona uyarım Yürümek isterim, yol bitmesin Otelleri sevdim Kiralık odaları, terk edilmiş binaları Tavanı yüksek evleri... Ben, misafir olmayı seçtim. İçimizde bir titreme var gibi... Uzun zamandır boşluğa resimler çiziyorum. Tamamlanmamaya yeminli resimler. Eksik kalıyorum hep. Yeniliyorum sonra öfkeme. Rüzgara meydan okuyup, Biraz uyumak istiyor ağlayan gözlerim. Ne ölüm, ne de hayat! Hiçbiri kovalamıyor beni rüyalarımda... Hiçbirinin eli bana değmiyor. Çünkü ceplerimde hiç olmadıkları kadar Varlığıma nedensizlikten delirdim ben...Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan, hepsini giydim. Hiçbiri olmadı. İnansaydım herhangi birine, uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim. Okyanuslar kırmızı olurdu. Pıhtılaşmış kanlardan siyah dağlar yükselirdi. Ama inanamadım. Bir türlü inanamadım... Bütün hayat bir ilüzyon Benim gibi... Kendimi defalarca buldum, defalarca kaybettim. En büyük hatam insanlardan cümlelerimi bitirmelerini beklemekti. Hayatımın belli bir dönemine kadar hep böyle yaptım zaten. Gözlerinin içine baktım beni bilsinler diye. Birisi gelip, “Evet, ben seni tanıyorum” desin diye bekledim. Sebebim yok.. Sebebim çok... Eskiden ben uyurgezerdim, kitaplarımı uyutur, gözlerinden öperdim Eskiden gökyüzüne bakınca, bulutları masal kahramanlarına benzetirdim Hayat bilgisi kitaplarında bulut isimleri, coğrafya kitaplarında bitki örtüleri... Bu yüzden belki hiçbirini öğrenemedim... Eskiden ben uyurgezerdim, korkulu rüyaların koluna girer, Çiçekleri sulamaya giderdim.…Sana diyeceklerim çok birikti Tanrım…