''Sana hakim olan öfkeyi biliyorum. Ruhu bir cüzzam gibi, yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren öfke...''

Unutuluş saatleriydi bunlar Kardeşlerindi sana seni unutturan... Ölüm vardı her şeyin sonunda Ama ölümün arkasında hiç ölmeyen aşkın vardı... Sevinirdin bazen Gülerdin Ama içinde bir yer hiç durmadan kanardı... Sen kendini ne kadar çok unutsan da, O dinmeyen sızı, sana yine seni hatırlatırdı... Çünkü bugünün insanı, kimden korkuyorsa, Kim ona yok ettiği kendisini hatırlatıyorsa, onu öldürmek ister... Safı, Koşulsuz seveni, Kendisine yitirdiği insanlığını... Bana yakın geldin dedi Sevdi. Bana yakın geldin dedi, Vurdu. Adlarını sordum İnsan dediler Neden sevmekten, bağlanmaktan bu kadar çok korkuyorlar? Neden biri onları sevince, kalplerini telaşla, hemen kapatıyorlar? Kulak verin sözlerime, bir kere söyleyeceğim. Her neyi ciddiye alıyorsan, bil ki ondandır kahr-ı belan... Yarın yoktur Zaman ileri doğru değil, İçeri, Yüreklere, Derinlere doğru işlemeye başlar. İç dünyadan sıkıldığın için, Başka kadınların aynalarında kendini görmek istiyorsun, değil mi? Ama hızla eskitiyorsun kendini Yüzeyde kalır sevgin, Kendini abartırsan Ve mutsuzluk, bir kıta sahanlığı gibi büyür Sessizliği duyabilir misin? Karanlığı görebilir misin? Kırılmışı onarabilir misin? Hissedebilir misin? Herkese ait gibi görünüyordun, ama hiçbir yere ait değildin. Oysa doğru olan buydu. Herkes kendi adına yaşar, Kendi adına ölürdü Hiç avcı olmadın, Hiç elin kana bulanmadı Derinliğine kimse sevgili olamadı… Tutmadılar elinden Her gece düştüğün o uçurumdan, tutup çekmediler seni Yokluğunu hissetmedi kimseler Merak etmediler Her geçen gün vurdular seni Fark etmediler Seni bugün sevmediler Öpmediler Bir şiir yazmadılar Bir şarkıda geçmedi adın Bir çiçeğe benzetilmedi kokun Bugün seni tanımadılar Gözünün içine bakmadılar hayran hayran Bugün seni kırdılar Unut diyorum Unutacaksın Unutmalısın Bir gün yağmurlar böyle yağmayacak Sel götürmeyecek sokakları Uzaklarda kalacak bu mutsuz geceler Aydınlık nefes nefes dolacak içine O sevdiğin kişilerin, hiç var olmamasını dileyeceksin Acından ayrılacaksın Sana hakim olan öfkeyi biliyorum Ruhu bir cüzzam gibi, Yavaş yavaş Ve yalnızlıkta yiyen, Kemiren öfke Bu öfke yas tutmanı engelliyor Ve hafızandaki sevgiyi siliyor Zihnini zehirliyor Öfken sana büyük bir güç verir Ama bırakırsan, seni yok edebilir Ve negatif bir zihin, sana asla pozitif bir hayat vermez Sana söz verebileceğim bir şey varsa, O da her şeyin iyi gitmeden önce, daha da kötü gideceğidir Neden bu kadar insanın iyileşmemiş, Tramvalarla dolaştığını merak ediyorsan, Bunun nedeni, İyileşmenin aslında çok zorlayıcı olmasıdır Ve kendini iyi ve mutlu hissetmeden önce, Pek çok başka duygu hissetmen gerekecek Ağlamak, Hatırlamak, Ve her şeyi yeniden hissetmek zorunda kalacaksın Ama sonra bir gün uyanacaksın Ve dönüştüğün kişiyle gurur duyacaksın Bu zorluğa değecek “Hayır, sen değilsin.” Bunu nerede duyarsan duy, lütfen ama lütfen anlamaya çalış Neden sen değilsin? Neden seni almadılar işe? Neden o seninle birlikte değil? Neden? Sende farklı veya eksik olan ne? Peki, elindeki mevcut ''sen'' değiştirilebilir mi? Geliştirilebilir mi? “Evet” ise, süper. “Hayır” ise, o zaman hedef değiştir. Alçaktan uç Önemli olan sonu değil, Sonlar değil Nasıl yaşadığın Şizofren Aşka Mektup (2), Hayallerini Yak Evi Isıt (4)- Cezmi Ersöz/ Süreya Gibi Süreya Gibi- Rıdvan Keskin Sızlanarak/ Zafer Sızlanarak Kazanılmaz- Haluk Tatar