Şarkılı Podcast: ERKEK YALNIZLIĞI

“KIRMIZI – Maskülen Yalnızlık” benim için sadece bir şarkı değil.Ben cinsiyetçi bir yerden konuşmuyorum. Bu, yıllardır elini sıktığım, gözlerinin içine baktığım, sustuğunu gördüğüm erkeklerin sessizliğinin bende bıraktığı iz.Bu adamlar ya arkadaşım, ya komşum, ya akrabam ya da diğerleri...Bu şarkı romantize edilmiş bir yalnızlığı anlatmıyor.Tam tersine; “erkek adam” kalıbının içine sıkıştırılmış, adı konmamış, bastırılmış bir kırılganlığı anlatıyor.Türkiye'de bugün yaşayan bir ortalama bir erkeğe baktığınızda çoğu zaman aynı şeyle karşılaşıyorsunuz: Futbol konuşarak dağıtılan bir acıyı.Kadın ve seks sohbetine sığınarak üstü örtülen bir eksikliği.Argo kahkahalarla maskelenen bir çöküşü.Geceleri vuran, dilsiz bir keder.Gözleri bir ya da birkaç kadehin buğusuna emanet edilmiş bir yorgunluk.Boğazında düğümlenmiş cümleler.Sustukça içi kabaran, kabardıkça daha çok susan bir fırtına.“Gözleri kırmızıya dönmüş” dizesini bu yüzden tekrar ettim.Çünkü bu tek bir adamın hikâyesi değil.Bu bir döngü.Gece yarısını geçen saatlerde internetin yalnızlığını bastırmaya çalışan forum başlıklarında, tweetlerin arasında, anlamsız sohbetlerin içinde gördüğüm o aynı kırmızılık…Fiziken görmediğim ama tanıdığım gözler.Tamamlanmış ama iyileşmemiş hikâyeler. Ve “ama orada kal”…Bu cümle kimseye değil, kendime.Yıllarca her yarayı kendi içimde hissetmekten, her sessizliğe ortak olmaktan yorulan tarafıma koyduğum bir sınır.Bu vazgeçmek değil.Bu, herkesi kurtaramayacağımı kabul etmek.Empati benim için bir güçtü.Sonra bir ağırlığa dönüştü.Çünkü biliyorum…Perde inip makyaj silindiğinde, o güçlü görünen ruhlar ince ince dökülüyor. 20.02.2026