Sarsıntı- Thomas Bernhard/ Doktor Moreau’nun Adası-H. G. Wells/ Yarım Kalır- Cahit Zarifoğlu/ Karamazov Kardeşler- Fyodor Dostoyevski/ Uyku- Stephen King

Kalabalık beni sahiden sıktı. İnsan düşüncelere dalmamalı... Bütün deyimlerin aptallığını düşünüyorum doktor Aptallığı, İnsanın içinde yaşadığı ve düşündüğü, Düşündüğü ve yaşadığı aptallığı, Aptallığı... Kendime yaşama izni veriyorum, Saçma! Yaşıyorum, Saçma! Herkes yaşıyor, saçma! Doktor, umutsuz değilim, yoksa yaşayamazdım Onun içindir ki, hikâyem umut ve yalnızlık içinde son buluyor. Güzel olan her şey yarım kalır. Filmler en güzel yerde sonlanır. Çok mutluyum dediğin yerde, hüzün kendini hatırlatır. Çocukluk kısadır, Gençlik azdır ve bebeklik sanki hiç yaşanmamıştır. Vefa azdır, sadakat sınırlıdır. Verilen sözlerin ömrü kısadır. Çok seversin, çok çabuk gider. Güzel rüyalar en güzel yerinde biter. Güzel olan ne varsa, Sevdiğin şarkı gibi hemen bitiverir, Kısacıktır... Bu nefret filan değil… İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile… Hangi adam daha trajik bir durumdadır? Ya da hangisi daha lanetlidir doktor? Başına geleni bilen mi, bilmeyen mi? Ümitsizlere ilaç yok doktor Sizin tecrübeli bir doktor olduğunuz kadar, ben de tecrübeli bir hastayım Yüzün yok Dokunamaz yüzüne kimse...İsmin yok Hiçbir duvarda resmin yok, görünmezsin...Cismin yok. Adım atarsın, Nefes alırsın, Sesin yok... Ama tüm yırtıcılar bulur seni kan kokundan. Birine temizleyin yaramı diyesin, yardım isteyesin yok. İçimde, içimde.. Kocaman bir "gitmek" var İnsanın kendini her şeyin yabancısı hissetmesi neyin belirtisi Doktor? Herkesin aldığı ve verdiği ile daha acıktığı bir sofra neden kurulur? Herkesin kendi fikrine daha inanarak doğrulduğu tartışmalar neden yapılır? Geldiği dünyaya, gideceği dünya kadar yabancı bir ruh niye çırpınır durur? Ben iyiyim, Gerçekten iyiyim. İnan bana doktor Bunları biriyle paylaşabildiğime seviniyorum