Savruk Yılların Soldurduğu Bedenime Dokun (Nilgün Marmara'ya)- Cezmi Ersöz

Sevgi, en solgun mevsiminden geçiyor belki de ve biterken bir kahramanlık çağı bu kanlı operayı seyrettiğim, alevlerle gölgelenmiş aynadan kendime tutkun ayrılıyorum Bu artık son kez dokunuşum akşamın parmak uçlarına Ey uyumlu şizofrenler, hüzünlü benciller, bağışlayın bana bu akşamı... Kimsesiz çocukların gözlerinde seyrettiğim bu akşamı... Sevgi,en solgun mevsiminden geçiyor belki de Ve karşılıksız acılarda boğulurken gülüşüm, beni sana gittikçe bağlayan utancına sakla hüznünü, bana çirkinliğimden ve tarihimden uzak bir ölüm getir... En solgun mevsiminden geçiyor sevgi Ve akşam... yoksul anıları aydınlatırken, ansızın sesine vurulan kör bir kemancı kadar ince ve dokunaklı olan bu akşam.... başka kıyılarda güneşlenen bir alacakaranlık olsam da, savruk yılların soldurduğu bedenime dokun Sesini bağışla bana, dağılan hayatıma bu akşamı bağışla