สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่79) เราจะแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่ ที่สร้างความขมขื่นใจให้แก่เราได้อย่างไร?

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่79)เราจะแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่ที่สร้างความขมขื่นใจให้แก่เราได้อย่างไร?“แม้บิดาและมารดาของข้าพระองค์ทอดทิ้งข้าพระองค์ แต่พระยาห์เวห์จะทรงยกข้าพระองค์ขึ้น”‭‭ ~สดุดี‬ ‭27‬:‭10‬ ‭THSV11‬‬“Though my father and mother forsake me, the Lord will receive me.”‭‭ ~Psalms‬ ‭27‬:‭10‬ ‭NIV‬‬ถ้าเราถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง หรือ ปฏิบัติต่อเราไม่ดี เราจะยังแสดงความกตัญญูต่อพวกเขาหรือไม่?ใช่ครับ เรารู้ว่า เราควรกตัญญูต่อพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเราแต่เราจะกตัญญูต่อบุพการีที่เรารู้สึกว่าพวกเขาไม่คู่ควรต่อความกตัญญูของเราได้อย่างไร?อย่างเช่น​พ่อแม่ที่เลี้ยงเรามาและใช้เราผู้เป็นลูกในการหาประโยชน์ ตั้งแต่ไปหาเงินเล็กๆน้อย จนถึงขั้นเอาลูกไปขายบริการ เพื่อตัวพวกเขา​พ่อแม่ที่เรียกร้องการดูแลโดยเฉพาะอย่างยิ่งทางด้านการเงินจากเราผู้เป็นลูกเยอะแยะไปหมด ในขณะที่ตัวเองก็เอาเงินไปใช้ไม่เหมาะสม และยังเรียกร้องไม่รู้จบ ​พ่อแม่ที่คอยควบคุมชีวิตลูกในทุกเรื่อง โดยให้ทำอย่างที่พ่อแม่ต้องการหรืออยากได้ทั้งเรื่อง การเรียน การทำงานงานหรือแม้กระทั่งเรื่องคู่ครอง ​พ่อแม่ที่ทำร้ายลูกอย่างหนัก(ทางวาจาและการกระทำ)เป็นประจำตั้งแต่ลูกยังเป็นเด็กเล็กๆ ในขณะที่ลูกยังไม่มีแรงพอที่จะปกป้องตัวเองหรือสู้ได้​พ่อแม่ที่หลังคลอดลูกออกมาแล้ว ทิ้งลูกในถังขยะ ข้างทาง หน้าบ้าน ตามวัด หรือตามโรงพยาบาลเลย อย่างไม่แยแส​พ่อหรือแม่ที่หลังจากลูกเกิดมา ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็หนีจากไปและทิ้งลูกให้อยู่กับอีกฝ่าย แต่เมื่อลูกรอดชีวิตมาและได้ดิบได้ดีก็จะกลับมาแสดงตัวเพื่อผลประโยชน์บางอย่างของตนฯลฯเหตุผลที่พ่อแม่แบบนี้ชอบอ้างก็คือ พวกเขาเป็นผู้คลอดลูกออกมาด้วยความทุกข์ทรมานจึงนับเป็นบุญคุณท่วมหัว ที่ลูกต้องตอบแทน และยังอาจอ้างอีกว่าพวกเขาต้องเลี้ยงดูลูกตลอดมาด้วยความเหนื่อยยาก จึงเอาเหตุผลประมาณนี้มาใช้เพื่อเรียกร้องให้ลูกกตัญญูต่อพวกเขาตลอดเวลาและตลอดไปแต่บางกรณี พวกเขาอาจเป็นเพียง​พ่อหรือแม่ ที่ทิ้งหรือจากไปมีครอบครัวใหม่ มีความสุขดีแล้ว และไม่ได้สนใจเราผู้เป็นลูกของเขาเลย และไม่เคยหวังหรือเรียกร้องการกตัญญูอะไรจากเรา แค่ต่างคนต่างไปก็พอแล้วแล้วเราจำเป็นหรือควรจะต้องแสดงความกตัญญูต่อพวกพ่อแม่เหล่านี้หรือไม่?และอย่างไร?นี่คือคำถามคาใจของบรรดาลูกๆที่ผ่านประสบการณ์อันเลวร้ายเหล่านี้มาพวกเขาต้องการรู้ว่า พวกเขาจะต้องกตัญญูถึงระดับไหน ในเมื่อแผลแห่งความเจ็บปวดและความขมขื่นยังอยู่ในใจเต็มไปหมดถ้าจะตอบอย่างตรงไปตรงมาก็คือเราไม่จำเป็นต้องเสแสร้งทำเป็นรัก หรือทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ถ้าเราจะทำอะไรบางอย่างเพื่อ"แสดงความกตัญญู" ในบริบทนี้ เราก็ไม่ได้ทำเพื่อตอบแทนความดีของพ่อแม่อย่างพวกเขา(เพราะพวกเขาอาจไม่ได้ทำหรือไม่เคยทำ) แต่ที่เราแสดงความกตัญญูเช่นนั้น ก็เพื่อบอกว่า​เราได้ปลดปล่อยใจของเราเองให้เป็นอิสระจากความขมขื่น โดยที่1).เราไม่ได้รับรองว่าการกระทำของพวกเขาว่าเป็นสิ่งที่“ถูกต้อง”หรือ“ยอมรับได้”2).เราไม่ได้เรียกร้องอะไรจากพวกเขา แม้แต่การยอมรับผิด​เราได้แสดงความกตัญญูเช่นนั้นถวายแด่พระเจ้า“ ไม่ว่าพวกท่านจะทำสิ่งใด ก็จงทำด้วยความเต็มใจเหมือนทำถวายองค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ใช่เหมือนทำต่อมนุษย์!”‭‭ ~โคโลสี‬ ‭3‬:‭23‬ ‭THSV11‬‬​เราได้ประกาศให้โลกรู้ว่าบัดนี้ เราพึ่งพาพระคุณของพระเจ้า แทนพึ่งพาพ่อแม่แล้ว1).เรายอมรับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากพ่อแม่และได้ระบายต่อพระเจ้าไปหมดแล้ว2).เราสร้าง“พื้นที่แห่งพระคุณ”อันเป็น "ขอบเขตที่ปลอดภัย" เพื่อปกป้องตัวเองขึ้นมาแทนที่พ่อแม่แล้ว​เราได้รักษา "ระยะห่างที่ปลอดภัย" (Healthy Boundaries)ระหว่างกัน1).เราให้เกียรติแก่พ่อแม่โดยไม่จำเป็นต้องอยู่ในบ้านเดียวกัน 2).เราใช้วิธีโทรคุยกัน หากจิตใจยังไม่พร้อม3).เราอาจช่วยเหลือพ่อแม่ตามสมควรแก่กำลัง เช่น ปัจจัยสี่หากเขาเดือดร้อนและเรามีกำลังพอ โดยที่เราไม่ต้องเดือดร้อนหรือถูกทำร้ายซ้ำอีก​เราได้นิยาม "การให้อภัย" ใหม่1).เราไม่ถือว่า“การให้อภัย”คือ“ความรู้สึก” แต่2).เราถือว่า “การยกโทษ“คือ "การตัดสินใจ" ที่จะปล่อยพ่อแม่ที่ทำผิดต่อเราออกจากศาลในใจของเรา 3).เราถือว่าการให้อภัย เป็น”กระบวนการ“ ที่ต้องใช้เวลาบ้าง4).เราบอกกับตัวเองว่า "ฉันจะไม่ยอมให้ความผิดของพ่อหรือแม่มาควบคุมความสุขในชีวิตของฉันอีกต่อไป" 6.เราได้แสวงหาการเยียวยารักษาบาดแผลจากการถูกทอดทิ้งหรือถูกทำร้ายในวัยเด็กแล้ว1).เราได้พูดคุยกับศิษยาภิบาล และผู้นำฝ่ายวิญญาณที่เข้าใจและมีวุฒิภาวะในเรื่องนี้2).เราได้พบนักจิตวิทยาหรือผู้เชี่ยวชาญด้านการให้คำปรึกษา เพื่อช่วยเราปลดล็อกปมความขื่นขมนี้อย่างถูกวิธีสรุปเราสามารถเป็นบุตรธิดาที่ดีต่อพ่อแม่ที่ทำให้เราเจ็บปวดและขมขื่นใจได้โดยการทำตัวเป็นบุตรที่ดีของพระเจ้าที่พึ่งพิง เชื่อฟังและรักพระองค์และไม่ยอมเป็นเหยื่อของการถูกทำร้ายซ้ำๆ อีกต่อไปพี่น้องที่รัก ขอให้เรา1.เข้าหาพระเจ้าพึ่งพิงพระองค์2.ยินยอมให้พระเจ้าทรงโอบกอดเรา3.รับการเยียวยาหัวใจที่แตกสลายโดยพระคุณของพระองค์4.น้อมรับสันติสุขที่เกินความเข้าใจจากพระองค์5.ให้อภัยพ่อแม่ที่ทอดทิ้งหรือทำให้เราเจ็บปวดขมขื่นนั้น6.แสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่ของเราโดยเห็นแก่พระเจ้า7.มีความสุขและความยินดีในชีวิต จากการยกชูใจโดยพระเจ้าผู้รักเรา…จะดีไหมครับ?