Sebsefa Sokağı İçin Sonnet- Hilmi Yavuz/ Neden İnsan- Şükrü Erbaş/ Düşerken Bir At- Ali Lidar/ Yerlisi Değilim Ben Bu Acının- İsmail Kılıçarslan/ İnsan Olmak İstiyorum- Frida Kahlo/ Unuturuz- Osho

Ben hep senden yanaydım; O sokak, ilk göçebe yurdum olmuştu hani; İşte orda, seninle gökyüzünü ilk defa çökertip oturmuştuk Orda dururken işte, öyle ince, Karamsar biri gibi o sokak... O ağaç duruyorken, bir beyaz kuş olur sözlerim orda; Seni ansa da belki aynalar, anmasa da... Söyleyin, hangi kuşun kanatları yolundu? Yine hangi ağaçtan döküldü bu yapraklar? Ve neden insan, Ne kadar acı geçerse geçsin, Çocukluğunu okşar durur yaşlandıkça? Ayrılıkların puslu aynasındadır bekleyişlerin solgun yüzü Bekleyişler, demlenişidir sabrın Ey yenilgilerin bezgin kuşu, Suskunun sarı sıcağındasın bunca zaman Bulutsu bir ağırlığın yüküdür gittikçe ağırlaşan Sen, şafağın göğü müsün? Bu ışık çiçeksiz kalmamalı... Hiç içinize taş gibi, ağır bir su gibi bir sevgi oturdu mu? Dünya artık bir daha hiç Bir okul çıkışı gibi kokmayacak mı? Sen hiç gitmeyecek gibisin, değil mi? İnsanlar kandırılmak istiyor. Gerçeklikten, yaşamaktan korkuyorlar çünkü. Dünyayla aramızda uzun boylu bir ağrı var. Sadece yağmurda kendini unutturan bir sancı... Oysa başka türlü bir hayat yakıştırırdım kendime. Acelem yok benim yine de...Yerlisi değilim ben bu acının. Şartlar öyle gerektirince sonradan yerleştim. Tek bildiğim, burada sadece bir yabancı olduğumdu. Ve içimdeki bilinmezlikten bağımsız olarak belli bir niyetim olmadan dolaşabilmek harika bir duyguydu. Biliyorum bir gün dayanamayacak küçük kalbim. Arkamı dönüp inandığım ve güvendiğim her şeye veda edeceğim.... Ama ben yine yüz kere yere düşmüş olayım; başkalarına çelme takan bir kadın olmayacağım. Ben kazanan değil, insan olmak istiyorum. Şu iflas etmiş dünyada, en geçerli para birimi; kendin gibi bir insanla paylaştığın duygulardır. Yoldur, yürünür. Mesafedir, aşılır. Sorundur, çözülür. Yaradır, aşılır. İnsan bir şekilde çaba gösterdiği her şeyi çözebilir. İki istisna dışında; Ölmek ve sevilmemek. İnsan istediği kadar çabalasın. Bu iki meseleyi çözemez. Biliyoruz ki, bütün acılar geçer. Fotoğraflar sararır. Yara kabuk tutar, kapanır. Sokakta mevsimi fark edersin, aynada kendini. Önce belirli belirsiz, sonra gamzene kadar gülersin. Acılar geçicidir. Ama her sevinç, en derin sonsuzluğa uzanır. Kuşlar konar dallarına. Kırıldığın yerden çiçek açarsın; bütün acılar bir gün geçer ya da alışırsın. Bazen olmaz....Tüm yolları yürüsen de, her kapıyı çalsan da, dibine kadar ağlasan da, başını dik tutsan da olmaz. Ama sen yine de deneyeceksin. Yarın öleceğimizi bilsek, tüm kırgınlıkları unuturuz. Ama biz sonsuza kadar yaşayacakmış gibi, kırıcı ve gururluyuz. Dinleme ve anlama yeteneği çok değerlidir. Bir kez olsun, aynı şeyleri hissetmeyi başarabilen iki insan birbirini hep anlayacaktır. Bunlardan biri buzul, diğeri isterse atom çağında yaşamış olsun, fark etmez. Biliyorsun çünkü, yumuşak, sertten güçlüdür; su, kayadan güçlü, sevgi zorbalıktan güçlüdür.