Seçilmiş Şiirler 7 (2001 Yayın Projesi)/ Senin Korkularını Benim İnceliğimi- Şükrü Erbaş

Yapraktım Narindim Yeşildim... Asumandım, düşüverdim ırmağa Direndim yıllar yılı dalgaların gücüne... Ve yuttu sular beni Çekti derinliğine Bilmezler ki...Ben her şeye geç kalmış bir adamım Geç gelmişim dünyaya Ya da hiç gelmemişim Sonsuz ve kapkara göğün altında, Altı üstü küçük bir noktayım Dolu bir tüfeğim ben Nerde bir umut görsem, yaslanıyorum Nerde bir bisiklet görsem, çocukluğumu oturtuyorum üstüne Her kimi gülerken görsem, hasretlik beni mahveder Bu aşk denilen şey kolay ağlatır ama, zor güldürür... Nereye giderim şimdi, sırtımda kamburu bunca günahın? Bağladınız gözlerimi Sesinin geldiği yerde değilsin Bir vurup kaçıyorsun kaç yıldır Kim bilir kaç yüzyıldır sarılmamış kolların Sisliydi kirpiklerin ve gözlerin yağmurlu Yorulmuşsun, Hakkını almış yılların Etrafında döne döne, anladım sokakların kaç bucak olduğunu Çöz mendili...Duvarlara çarpa çarpa yoruldum Yanımdan biri geçiyor, Yaralı bir tüy geçiyor yanımdan-eflatun bulata karşı Bir ırmakta boğuluyor, Uzaklaşıyor çarşı Köprüler titriyor Biz, güllerle dövdük birbirimizi her baharda Gül fırlattık birbirimize taş yerine Gülle ıslattık birbirimizi Gül sularında yıkadık saçlarımızı Gül sularında yıkandık Gül taşıdık okullara, kitaplar arasında Söyleyemedim dünyaya bir yılan ısırığı gibi geçenleri içimden Öyle olur olmaz yerde kaybolmaktan korkuyorum Ne karanlık, ne yalnızlık Duymadı bir ıslık gibi geçenleri içimden... Bir beladan bir belaya beni böyle sürmekle, ne sizin güler yüzünüz Ne kaybolur izim benim... Bu dipsiz kuyuların duvarlarına çarpa çarpa, nasıl olsa bir gün düşer akıl başa Bu ayrılık ne biliyor musun? İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık... İpi kopmuş boncuklar gibi, yollara döktüğü özlerini, birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine... Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken, duvarlara dalıp dalıp gitmesi. Türküsünü söyleyecek kimsesi kalmamak ayrılık. Ödünç sesle konuşan bir kalabalık içinde, kendi sesiyle silinmek... Birdenbire büyümesi- gülüşü artık yaprak kıpırdatmayan bir çocuğun... İnsanın yaşlandıkça, kendi kuyusuna düşmesi. Bir kadının yatağına uzanan, kül bağlamış bir gövde. Ama seni de bulurum bir gün ey parıltı! İçimdeki kötülüğü döküp saçarak, seni de nasıl olsa... Gönlüme bir ferman buyurun Unutturun beni, bana Beni bana unutturun