ਤਤੁ ਤਤ ਸਿਉ ਮਿਲਿਆ (The Essence Merged in Essence) Sehaj Path Sahib Sri Guru Granth Sahib

ਮਹਲਾ ੩ ਗਉੜੀ ਬੈਰਾਗਣਿ ॥ ਜੈਸੀ ਧਰਤੀ ਊਪਰਿਮੇਘੁਲਾ ਬਰਸਤੁ ਹੈ ਕਿਆ ਧਰਤੀ ਮਧੇ ਪਾਣੀ ਨਾਹੀ ॥ ਜੈਸੇ ਧਰਤੀ ਮਧੇ ਪਾਣੀ ਪਰਗਾਸਿਆ ਬਿਨੁ ਪਗਾ ਵਰਸਤ ਫਿਰਾਹੀ ॥੧॥ ਬਾਬਾ ਤੂੰ ਐਸੇ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਹੀ ॥ ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰਤੁ ਹੈ ਸੋਈ ਕੋਈ ਹੈ ਰੇ ਤੈਸੇ ਜਾਇ ਸਮਾਹੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਖ ਹੋਇ ਕੈ ਕਿਆ ਓਇ ਕਰਮ ਕਮਾਹੀ ॥ ਨਾਨਾ ਰੂਪ ਸਦਾ ਹਹਿ ਤੇਰੇ ਤੁਝ ਹੀ ਮਾਹਿ ਸਮਾਹੀ ॥੨॥ ਇਤਨੇ ਜਨਮ ਭੂਲਿ ਪਰੇ ਸੇ ਜਾ ਪਾਇਆ ਤਾ ਭੂਲੇ ਨਾਹੀ ॥ ਜਾ ਕਾ ਕਾਰਜੁ ਸੋਈ ਪਰੁ ਜਾਣੈ ਜੇ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਹੀ ॥੩॥ ਤੇਰਾ ਸਬਦੁ ਤੂੰਹੈ ਹਹਿ ਆਪੇ ਭਰਮੁ ਕਹਾਹੀ ॥ ਨਾਨਕ ਤਤੁ ਤਤ ਸਿਉ ਮਿਲਿਆ ਪੁਨਰਪਿ ਜਨਮਿ ਨ ਆਹੀ ॥੪॥੧॥੧੫॥੩੫॥ {ਪੰਨਾ 162}ਇਹ ਸ਼ਬਦ **ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਪੰਨਾ 162** 'ਤੇ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਚਨਾ **ਤੀਜੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ** ਨੇ **ਗਉੜੀ ਬੈਰਾਗਣਿ ਰਾਗ** ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਹੈ।ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਵ ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਸਾਰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ: * **ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ:** ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਪਰੋਂ ਵਰਸਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ (ਪਰਗਾਸਿਆ) ਹੈ। * **ਭਰਮ ਦਾ ਨਾਸ:** ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ (ਭਰਮੁ) ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਕੁਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। * **ਅੰਤਿਮ ਮਿਲਾਪ:** ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ (ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ) ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੇੜ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਰਮ-ਤੱਤ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਨਾਲ ਇੰਝ ਇੱਕ-ਮਿੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ (**ਤਤੁ ਤਤ ਸਿਉ ਮਿਲਿਆ**) ਕਿ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।