Şehir Efsaneleri- Nurettin Durman

Yağmurda yürümek yüzünden oldu bütün bunlar, Islanmış kirpiklerinden başlayan gözlerindeki ışıltı Hayatı anlamlı kılan halinden memnun bir işaretle İçi kıpır kıpır olunca, insan seviyor yağmuru elbet Seviyor sevdiğiyle yürümüşse yağmurda eğer Şehir dedim, havasını soluduğum, suyunu içtiğim Sokaklarını arşınladığım, hasretini çektiğim Sevgiliyi bir çarpıntı olarak içime çökerten kaderim Burada bir yağmurdan söz etmek az gelecek elbet Elbet kızıl bir şafaktan çıkaracak başını güneş Doğacak oradan başağın annesi olan tohum. Adına kurban olunandı, acıydı, yalnızdı Bunu ızdırap veren bir edayla söylüyorum; üzgünüm Başımda kavak yelleri estiğinde, Şiir gibi bir kapıdan girerken Üstesinden nasıl gelebilirim diye düşünmemiştim Üzgünüm; isteyerek olmadı hırçın olduğum günler Bunu şehre dedim beni sakladığında gözlerinden Gözyaşı olarak aktım, Şehirlerin annesi bildi yalnızca çaresizliğimi Yalnızca sığındığım yalnızlıkta kaldı hasretim. Bunu yangında gördüm, ateşi gördüm Dönüşü olamazdı artık, çıkılmıştı yola bir defa Burada aşk, masum bir yakarıştan doğmuştur Öyle bir sabırdır Arşı âlâya yükselmiştir Ağlayan kimdir? Gönlü viran olan kim?