Selam Oza- Andrey Voznesenski/ Gece Seni Saklıyor-Adonis

Selam Oza! Evde, geceleyin Ya da uzakta bir yerde, neresi olursa olsun, Havlarken köpekler, yalarken kendi göz yaşlarını Senin soluğundur duyduğum ses... Selam Oza! Nasıl bilebilirdim, gülünç Bir kişi gibi, ürkerek giren bir göle, Gerçekte korku olduğunu aşkın, söyle? Selam Oza! Ne korkunç bir başına düşünmek şimdi seni? Daha da korkunç, bir başına değilsen oysa: Şeytan öylesine doyumsuz bir güzellik vermiş ki sana... Selam Oza! Yaşam bir bitki değilse aslında, Neden dilimliyor, parçalıyor insanlar onu? Ne acı bu denli geç rastlamak sana... Ve böylesine erken ayrı kalmak sonunda... Bırak, çekeyim kahrını ve acını kendime Çünkü acılı kutbuyum mıknatısın ben, Sense, sevinçli. Dilerim sonuna dek kalırsın öyle. Dilerim hiç bilmezsin ne denli hüzünlüyüm. İnan, kendimle üzmeyeceğim seni. İnan, ders olamayacak sana ölümüm. İnan, yük olmayacağım sana yaşamımla. Selam Oza, dilerim ışıl ışıl kalırsın hep...Bir sokak fenerinden sızan bir ışık gibi Suçlayamam bırakıp gittiğin için beni. Şükür ki girdin yaşamıma. Tuhaf zamanlardayız sevgilim… Yolları kesip, aşkı kamçılıyorlar yol boylarında. Aşkı zulalamak en iyisi… Bu çarpık çıkmazda, bu uğunduran soğukta kürek kürek şiirlerle, şarkılarla besliyorlar kendi ateşlerini. Farklı düşünmeyi aklından bile geçirme. Gecenin bir yarısı kapıyı çalan, ışığı öldürmeye geliyor. Işığı zulalamak en iyisi… Dudaklardan gülmeleri kazıyorlar, ağızlardan şarkıları. Neşeyi zulalamak en iyisi… bu şuursuz beklemeler yıpratmaya başladı beni geceler gündüze inat bulaşıyor ellerime alnımı dayadığım pencereden dışarıyı seyrediyorum karanlık, kopkoyu bir karanlık sarmış şehri sirenlerin umursamaz gürültüsü korkutuyor beni yoksun, bulamıyorum seni özlediğimi söylediğimde, gülmüştün söylediğimde özlediğimi,gülmüştün gülmüştün özlediğimi söylediğimde bu ilk, seni çok sevdim tıpki seni tekrar bulamıyacağımı anladığımdaki kadar çok sevdim deniz, kudurmuş geceye saldırır durur kayalar bastırmaya çalışırken geceyi, tüm kumsal adını haykırıyor rüzgara rüzgar şehri allak bullak ederek dağlara tırmanıyor neredesin bulamıyorum geceyi fırlatmaya çalışıyorum olmuyor çirkin yazılmış elyazısı gibi duruyorum şu dünyanın üzerinde kimse silipte, yani, baştan yazmak istemiyor oysa öyle hasretimki kerelerce defa yazılmaya kağıt olsam, kalem olsam, cümle olsam nokta virgül olsam gelsen, kilometrelerce, kilometrelerce hasret dolu şiirler yazsan benimle kitaplarca dolsam, mısralarca ağlasam ellerinde bu gece şehir hiç uyumasın bu karanlık, bu şehir, bu gece, bu son olsun, bu gece, bu simsiyah karanlığı yırtan bembeyaz çığlık bana seni getiren müjde olsun, bu son olsun içinde, sen olsun...