Şem-ü Pervane/ Gözlerim Uykuyla Barıştı Sanma/ Ağlarsın- Cemal Safi

Gül, mum gibi yanınca, Bülbül ona vuruldu Gül, Gül dalından ötürü, Bülbül gülden ötürü ötmeye başladı Sen saray mumusun, Bense yanmış bir mum Sen gökyüzünde dolunaysın Bense bir hilal İlkbaharın gelişiyle bahçe puthaneye döndü Gülün yanağı muma; Rüzgâr ise pervâneye döndü. Onun mum gibi olan yüzü, Cihanın güzellik evi olduğu için, Can sahibi olanlar ise kendini onun yüzüne pervane eyledi. Ağlamaktan bir an olsun vazgeçersem eğer, Mum gibi ateş saçarım ben Benim gibi küçülmüş, Erimiş yeni ayı görünce, canın hakkı için olsun, Benim zayıf ve perişan halimi hatırla! Gecenin ordusu dünyayı işgal ederek onu karanlıklar içinde bıraktığını görünce, Kafir ayrılık gecesinin ele geçirdiği esirleri hatırla! Gökyüzünde ateşler içinde yanan yıldızı görünce, Kolu kanadı yanmış gönül kuşunun yanışını hatırla! Güneşi gördüğün zaman, Sevgilinin yüzünü hatırla Kim kalbini çalan? dersin Kim aklını alan? dersin Soran derim, Yalan dersin Sen küsüp giderken bir çift sözüme, Sessizce karşıma çıktı yalnızlık... Bir gece aklına delin düşmedi, Yaktığın ateşe külün düşmedi, Yıllardır insafa yolun düşmedi; Merhamet ne kadar yokuşmuş sana Ağlarsın kırdığın gülleri bilsen... Ar ettim, Sakladım uğraşlarımı, Haberdâr etmedim sırdaşlarımı Gizlemek isterken gözyaşlarımı, Ağlarsın seçtiğim yolları bilsen... Ateşe su dedim göz göre göre, Aklım zavallıydı duyguma göre, Bahtına şükretti Mecnun bin kere, Ağlarsın düştüğüm çölleri bilsen... Canan için canıma eziyetim var benim Mecnun’ a gıpta eder vaziyetim var benim Şükür Allah’ıma ki, dertten şiir üretip Halimi arz edecek meziyetim var benim... Gözlerim uykuyla barıştı sanma Sen gittin gideli dargın sayılır Ben de bir zamanlar sevildim ama, Seninki düpedüz vurgun sayılır