Sen, büyüye dokunmak gibisin...

Dur Ruth, aşkın karanlık yüzünde dur, öylece. Hep. Sus. Tamamı buydu, de. Bütün yavanlığıyla süren insanların kuytularında kal. Orda kal. Unut Ruth, Unut sen Ben sürdürürüm kalan kısmını, hattın bu ucunu kervanlar ve sahrayla kendime de, sana da ağlarım. Sen sus Ruth, sen konuşma, Sen yavan hayata katıl, orda sürdür mutsuzluğunu. Sahra nasılsa geçeceğin yer değil. Ah, Ruth, hâlâ sevgili Ruth, Ortalıkta dönen yalanlarını hissettim, hep. İsteseydim kolayca ortaya çıkardı. İstemedim. senin kendinden kaçırdığın şeyleri Ben nasıl ortaya koyardım! Sen kendini kandırıyordun, Seyircin oldum... Yalanlarını oynayışını seyrettim Son âna dek. Kendini ikna ettiysen beni de ikna et istedim. Ruth, mutsuz meleğim. Sen inandırmakla, inandırmamak arasındaki O siyah noktada durdun. Bunun adı işte: zulümdü. Bu zulümde sen beni bütün uçlarımdan çarmıha gerdin. Ben bütün uçlarımı kanatarak kopardım kendimi ordan. Tekrar tekrar, Tekrar tekrar kanattım Ruth, Senin istediğinden fazla kanattım kendimi. Kendimi kendi zulmümde tuttum, orda kaldım. Onu çektim. Yapmasa mıydım Ruth? Bunun cevabı artık anlamsız. Ben zaten Ruth, bana gelecek olan o zulmü gördüm. Sendekini, sendekileri. Bendeki tamamlanmadı henüz. Son sözü benim söylemem neyi değiştirdi? Hiçbir şeyi. Bir çocuğun, senin çocuğunun Ruth, kendini kandırmasından başka neyi ifade eder bu? Hiçbir şeyi. Benim son sözü söylemem, bendekileri, Hâlâ bende kalanları Sana eksik gelenleri, Hâlâ söylenecek olanları bitiriyor mu? Hayır. Senin eksik kalanlarını, bana söyleyeceklerini Tamamlıyor mu? Hayır, Ruth... Eksik kalanlar çoğalıyor aramızda. Şimdi, bende kalan boşluğu doldurmak üzere, Borçlu değil misin-kendi mutsuzluğunu da? Benim mutsuzluğumu da...borçlu değil misin bana? Ama bırak, öyle kalsın. İnsanın yüreğinden geçmeyen borçlar ödenmezler. Sen Ruth, sevgilim Ruth, Hattın öbür ucundaki derin sessizlik! Sus. İstediğin kadar sus artık. Öyle kal. Kervanları ben yalnız geçiririm sahradan, Sen yalan hayatını sula. Aşksız hayatın kenarında dur. Sana verilecekleri bekle. Tamamı buydu, böyle de. Ama Ruth, ben, Benim söylediklerime, Benim çığlıklarıma inanmayanların söylediklerine, Onların çığlıklarına artık inanmayacağım. Söz Ruth. Bana en yakın uzaklık sendin. Bir tek sen duydun çığlıklarımı Ruth, Ben bu sayfanın adını "önsöz" koyuyorum ya, Kaygılandığını da görür gibiyim Kaygılanma sakın, Tek derdim bu rastlantıya ve sana teşekkür etmek! Ben, sana hep teşekkür etmeliyim. Ben şimdi, Biraz o tutkunun verdiği acemilikle acemi, Ama içten ve elyazısına sığmayacak bir yoğunluktayım. Elyazım iyi ki kötü Güzel olsa sığınacak mazeret kalmazdı! Sen çok güzeldin Özlemiştim çok Seviniyordum içimde yayılan özlemine. Ben dokunmayı seviyordum ya Şimdi Sen, büyüye dokunmak gibisin bende... Elbette hep, Elbette her zaman! Bir tek şeyden çok korkarım Seni göz açıp kapayıncaya dek görüp, ansızın yitirmekten... Seni bana çok özlet Uzaklığınla koru beni Ama sakın unutturma! Dur Ruth- Birhan Keskin/ Sen Büyüye Dokunmak Gibisin (Birinci Mektup)- Haydar Ergülen