Sen Gittin Herkes Ölmeye Başladı- Emrah Serbes/ KafkaOkur - Sayı 10 (Mart-Nisan 2016)/ Detachment/ İnadım- Sabahattin Ali

Sen gittin, Ve herkes ölmeye başladı. Önce teyzem öldü, sonra dedem, sonra babaannem. Ama ilk ölen hep babammış gibi geldi bana yıllarca. Öyle değilmiş, yeni anladım. Zaten kim tam anlamıyla sağ kaldığını iddia edebilir ki? Hissiz olmak, kolaydır. Bir şeyi önemsemekse, cesaret ve ahlak ister. Sen gittin, Ve herkes ölmeye başladı. Yalnızlıktan çıldırmış bir çocuğun arabaları anahtarla çizmesi gibi, ruhumun kemirilişi de hep sinsiceydi. Buna rağmen ansızın berraklaştığı oluyor gözlerimin. Yağmurdan sonra saçlarını havluyla kurulaman gibi olmuyor tabi. Öptüm, ama içime çekmedim. Sen gittin ve herkes ölmeye başladı. Şimdi dilediğim sayfadan başlayabileceğim bir kitap öner bana. Başsız, sonsuz ve ortasız bir hikâye öner. Benimle konuşurken, bana bakarken, gerçekten beni anlıyor gibisin. Senden önce beni tanıyan kimse olmadı. Eğer...Aramızdaki işler değişirse bile, hiç yalnız kalmayacaksın. Seni hep seveceğim. Mesafeleri oluşturan akıldır. En yakınını bile uzak görebilir insan. Bu yüzden çok azı kalbe dokunabilir...En çok da, hiç gitmemesi gerekenler gider. Veya onların gidişi en çok koyan olur. Belki de, kimi zaman gitmeleri bundandır. Sen gittin ve herkes ölmeye başladı. Elinden bir şey gelmemenin acısını iniş takımları olmayan melekler bilir. Bir arabanın farlarına kilitlenip kalmış sincaplar bilir. Suyun dibine ağır ağır çöken taşlar bilir. Matkapla göğsünün ortasına açılmış bir pencere düşün. Perdeyi aralayıp, kendi yarandan bakıyorsun dünyaya. Eskisi gibi acımıyor...Ve de asıl bu acıtıyor. Sanma ki derdim güneşten ötürü...Ne çıkar bahar geldiyse? Bademler çiçek açtıysa? Ucunda ölüm yok ya. Hoş, olsa da korkacak mıyım zaten güneşte gelen ölümden? Ben ki, her nisan bir yaş daha genç Her bahar biraz daha aşığım...Korkar mıyım? Derdim başka... Aşk hikayesi tadında başlayan bir filmi, trajediye çevirmeye ne hakkın var? Çok şükür yaşıyoruz, çok şükür yazıyoruz diyorum ama, niye anlatıyorum bunları? Belleğin unutuşa karşı mücadelesi mi sadece? Ne münasebet...Bu benim senkronize yalnızlığım. Aklımdan ne geçerse geçsin, Hissettiğim şeyle aynıdır. Kendime karşı samimiyim. Genç ve yaşlıyım. Çoğu kişi beni göremez. Sen gittin ve herkes ölmeye başladı. Birleşince kısa devre yapan parmak uçlarımız öldü önce. Sonra yeşil öldü benim için, sonra kahverengi. Sonra ilk öpüştüğümüz yeri kalbinden bıçakladılar. O yer, onun hisleri yok. İçi bomboş. Benim de hislerim yok. Beni incitemezsin. Hayatımda aynı anda hiç böylesine kendimden kopmuş ve bir o kadar da kendimde hissetmemiştim. On iki yıl geçti...Şimdi onu nasıl inandırabilirim bütün bu süreyi onunla birlikte yaşadığıma? Onu unutmuş gibi yaşarken, onu düşündüğüme? Anlamaz...Görünüşe kapılır, anlamaz. Diyorum ki; tüm kainat toplanıp senin ak dediğine kara derse bir gün; siyah renginin varlığını unutur, sana sarılırım. Herkes sana sırtını dönsün, tam karşında ben olurum. Hiç düşmeyiz diyemem...Düştüğün her yerden kaldıracak el olurum. Sen benim inadımsın. Anlıyor musun? Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.