Sen Ki Anlarsın- Adnan Yücel

Kendini bir suyun akışında , Ve suları, kendi bakışlarında Bulabilenler bilir bu türküyü. Sen ki, anlarsın Bir türkü uğruna Çileler çektin yıllar boyu. Soluğunda, Yaban menekşelerinin kokusu. Gözlerinde, Serin pınarların uğultusu. Dağlar seni yaşardı her gün Ormanlar sıcak dostluğunu. Ne zaman çatlasa bir kaya, Bir çığlık,düşse sulara Irmaklar Adını çizer toprağa. değil mi ki, Hep o yangınların adına, Adına,belasına Özlemi duyulunca özgürlüğün Öfkesini göklere çalan Bir şimşek gibi dalardın yaşama. Sen ki, anlarsın bu yaşamı Aşklar şimdi hücrelerde tutsak, Düğünler kelepçeli, Doğumlar Ve çocuklar zindanlarda. Bunları nasıl anlatayım sana? Bu türküleri nasıl çağırayım? Bu ninnileri nasıl? Bir kitap diyoruz koltuğumuzda. Kitapların göğüslerinde kan Bu kanı nasıl okuyayım sana? Şimdi, devleşen bir öfkenin Ve sınırlar ötesi bir özlemin Bildirisi okunurken her gün Her saat, her dakika, Can çekişen Bir çağı yaşıyoruz dünyada. Sen ki, anlarsın bu yaşamı... Okul yolunda telaşlı bir öğrenci Bir grev sözcüsü işyerinde Okunan kitap, Yazılan defter, Yükselen bilinç, Ve eriyen cevher... Şimdi sabahın ala şafağında Doludizgin Bir at gibi, giriyor sulara.