Seni- Arif Nihat Asya/ Anılar Canlanırken- Günay Tulun/ Deneme- Celal Sılay

Sana vermiş veren sulardan ses Sana vermiş veren şiirden dil... Yaratılmışsın ayrı topraktan... Hamurun, toprağın bizimki değil! Saçların var ki, başka türlü sarı Gözlerin var ki, başka türlü yeşil Ne güzel şey, çocuk yüzün, çil çil! Bu köpükler, Bu dalgalar, Bu güneş, Hepsi birden diyor: ''Geliş, serpil!'' Nefesin var ki, başka türlü sıcak, Gözlerin var ki, başka türlü yeşil. Demek ki, sen değilsin dört yıldızlı bir akşam Seni öylesine düşledim ki, Bu canlı bedene sahip olmanın Ve benim taptığım sesin çıktığı bu ağzı öpmenin, daha zamanı değil midir? Seni öylesine düşledim ki, senin gölgeni kucaklaya kucaklaya, Göğsümün üstünde kavuşmaya alışmış olan kollarım, belki de senin belini saramayacak Seni öylesine düşledim ki, zaman, yok artık Hiç kuşkusuz... Sen: Yıldızları tutarsan ellerinle, Gözlerinde parlarsa ay, gün boyu, Karanlık gecelere getirirsen güneşi, Belki kapın çalınır, İsmini sesler biri… Sen: Yağmurla yeşertirsen çölleri, Savaşları durdurursan bir sözle, İçinde hissederek öğrenmişsen sevgiyi, Kapıyı yavaşça aç. Seslenen, benim belki… Göz akıllı olmalı Ne ki görmüş görende? Enlemeli, boylamalı Ne ki bulmuş bulanda? El, duygulu olmalı Ne ki değmiş değende? Ellemeli, yoklamalı Ne ki tutmuş tutanda? Ya göz? Elden gidende Bir el olmalı elde Ne ki sürmüş sürende? Öpüşmeli Ya ten? Eden gidende Bir söz kalmalı sende Ne ki gitmiş gidende? Kalan söz, okunmalı Ya el? Elden gidende Bir göz olmalı gözde Ne ki görmüş görende? Bir anı kalmalı sende Günün günü, geçende Bak...Anısı yok bende Gözün değdiği tende, yazılı bir şey olmalı