Seni, huzuru arayan yağmalanmış bir hayatı ararken sevdim. Öptüğü her şeye az önce kırılmış bir çocuk gibi...

Kaybetmekten korktuğum kim varsa kaybettim. Konuşamam dediğim kim varsa konuştum. Kıramam dediğim ne varsa kırdım. Gitmem diyen kim varsa, ilk gidenlerden. Üzmem diyen kim varsa, ilk üzenlerden. Vazgeçmem diyen kim varsa, ilk vazgeçenlerden. Olmaz dediğim ne varsa, Oldu ki, ne oldu? Düşünmesi bile can yakan ne varsa, Oldu da. Yaşamaya karar verdim. Yaşanmamış olana kaygılanmamaya. Cebimde yaşadıklarımla dolu bir odanın anahtarı, istediğimde girip gezebileceğim, İstediğim kadar kalabileceğim, İstediğim gibi düzenleyip toparlayabileceğim, Onlardan ilham alıp, şu anımı Ve henüz yaşamadıklarımı şekillendirebileceğim; Dinleyerek, İzleyerek, Koklayarak, Hissederek güneşin doğuşunu, batışını Kendime yeniden zaman belirleyeceğim, Kendime yeniden, Hem de kendimden torpilli bir şans vereceğim yepyeni bir süreç olarak değerlendirmeye karar verdim. Zaman yok artık. Zaman denen şey artık yok. Artık elimde doğrudan yaşamın kendisi var. Geç de olsa, zor da olsa, iyilik olsun diye yapılan her şeyin kötülük olduğunu yeni anladım ben. Yardım istemeyen birine yardım ederken aslında onun ayakta kalma çabasını engellediğimi, arkasını getirip getiremeyeceğimi hesaplamadığım küçük dokunuşların, nasıl beklentiler ve alışkanlıklar doğurduğunu yeni anladım. İlk defa anladım ki, paylaşabilmek için insanın simidinin olması yetmiyor, kuşlara da ihtiyaç var. Ve en büyük kaybımın, kalbimi yitirmek olduğunu anladım. Öncesinde yenilendim, Sonrasında eskilendim. Geldim Gördüm Bir oyunda üşüdüm, Bir oyunda terledim. Birine merdivendim, Öbürüne gidendim. Sevgi, insanın ulaşabileceği en yüksek ve en büyük hedefti. Sevmek Büyür, Büyür... Başka hayatlara kadar bü­yür. Camekânların yalnızlığa boyadığı insanlara kadar büyür. Kalabalığın bir keder resmine çevirdiği şehirlere kadar büyür. Elini tuttum bir gün. Bütün eşikler, pencereler sessizce önlerine baktılar. İnsan, yaşadığı yerden büyükmüş. Sokaklar, evlerden büyükmüş Dokunmak, hayal etmekten büyükmüş. Benim için işgal, senin dışındaki her şeydi. Senden geçiyorsa, her şey aşktı. Gölgen yazın serinlik, Kışın sıcaklık verirdi. Yanımda olduğu zamanlar, iki kat yaşardım. Yüreğimde karıncaların yürüdüğü yeni bir zamandı. Kim birazcık sana benziyorsa, gizlice seviyordum. Seni, huzuru arayan yağmalanmış bir hayatı ararken sevdim. Öptüğü her şeye az önce kırılmış bir çocuk gibi... Eşyasız odadan çıkan o ses gibi. Benim en güzel mesleğimdir seni sevmek. Ben sadece seni sevmeyi çok iyi bildim Anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Hayatın kurulabilen değil, yaşanan bir şey...Yaşamanın da, geçip giden bir şey olduğunu anladım. Ben de hayatı herkes gibi yoklayarak, dokunarak, kucakla­yarak, en çok da okuyup yazarak tamamladım. Aşklara tutularak anladım yaşamanın ne demek olduğunu... İnsan sevdikçe iyileşiyor. Ben aşka düşünce değiştim...Değişti Tanrı'nın krallığı Paltomun içinde uyudu alacakaranlık Ve güneş, batıdan doğdu Her Gecenin Gündüz Seyri- Esra Taze/ Yeniden Doğuşuma- Ezgi Ayvalı/ Çiçek Senfonisi- Özdemir Asaf/ Kuş Uçar Kanat Ağlar- Şükrü Erbaş/ Kendi Sesinden- Bülent Parlak/ Aşkın Kitabı- Nizar Kabbani