Seni Korumak İçin- Şükrü Erbaş/ Gittiğim Her Yerde Çiçek Açacağım- Ali Bayam/ Bütün Güzel Çocuklar Şüpheli- Umay Umay

Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. Evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. Yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını. Nereye gidersem gideyim seni yürüdüm hep. Sevincini bir barış, bir bayram sabahı gibi taşıdım içimde. Sesine güvendim. Gözlerine en çok yakışan, o sürekli yaz ikindisine. Gökkuşağının altından geçen, çocukların şımarıklığıydı. Ağzımdaki meneviş sendin insanlara şiirler okurken. Bütün öksüzlerin kederiyle baktım yüzüne, ne zaman geleceği düşündüysem. Bir haksızlığı haykıran herkese, senin soluğunu verdim. Bütün hapislerin penceresi yaptım seni. Sonra tuttum, kenar mahallelerin yalnızlığını gösterdim, bir özür, bir bağışlanma umuduyla. Kirpiklerinin ömrüme açtığı yolda yaptım bütün kavgalarımı. Söze inandım. Gövdene ondan çok. Dönüp dönüp sana geldikçe, anladım özgürlüğün aşk olduğunu. Alışkanlıklara yenilmedim ben, seni bir alışkanlığa dönüştürmek istemedim yalnızca.... Çocuklar dünya karşısında yenik büyüyordu. Babalarından başka doğru bilmeden yaşlanıyordu erkekler. Kızlar şarkısını kimseye söyleyemiyordu. Sokaklardan esen güneş değil, geri çekilme duygusuydu. Annelerin sütünde ışık yoktu. Kaba adamların kalın sesi örtmüştü ülkeyi. Güzellik, insanların gelecek düşlerinden çoktan çıkmıştı. Kimsenin ortak türküsü yoktu. Kimse türküsünü bir başına söyleyemiyordu. Bir yere gitmeden, gelecek birisini bekliyordu herkes. Koro halinde susuluyordu. Yalnızca yüksek sesle konuşanlara inanır olmuştu insanlar...İncelik yalnızlığa dönüşe dönüşe bitmişti. Şiddetin coğrafyasında, gökyüzü bir lükstü. Ve ancak, yağmur yağınca anımsanıyordu. Gittiği en büyük uzaklık evinden işi olanlara, ne aşk, ne özgürlük, ne barış anlatılabilirdi. Seni korumak için karşı durdum tüm bunlara. Dünyayı senden geçirerek sevdim. Geri çekilmem yakışmazdı seni sevmeme. Günlerdir yoksun...Öfkeni bile özledim. Nasıl bir uzaklıktan geleceksin bilemiyorum. Kaşlarının işaret ettiği yerde duracağım. Kararan gümüşler gibi duracağım. Bir ülkenin acılarına tutunarak özür dileyeceğim. Işıklı bir korunak arayacağım sesinin kıvrımlarında. ''Gelmen iyiliktir'' diyeceğim. Yüreğimden başka yanıtım olmayacak. Bir sorudan bir soruya vuracağım seni yine. Dünyanın bütün yağmurları yağacak iki söz arasında. Ellerimi geçmişe mi geleceğe mi koyacağımı şaşıracağım. ''Farklı dünyaların insanları değiliz. Ama aynı dünyanın başkalarıyız.'' sözünü düşüneceğim uzun uzun. Kalkıp pencereden hayata bakacağım... Geç kaldım. Hayata her şeyiyle geç kaldım. Saati kurmuştum ama geç kaldım. Kendime geç kaldım. Aileme geç kaldım, sevdiklerime geç kaldım. Vardım, yetişemedim. Uzandım oradaydın, dokunamadım. Karşı trende gençliğim kaldı, raylara geç kaldım. Sana çok geç kaldım. Hiç kimseye hiçbir şey anlatmadan sadece susmak istiyorum. Sadece susmak. Yoruldum çünkü. Bu yorgunluğu kelimelerle anlatmak istemiyorum. Biri adımı sorsun istemiyorum. Nasılım, ne haldeyim bilinsin istemiyorum. Susmak istiyorum, sadece susmak. Bir bankta gece yarısı ağlamak bir de. Sana anlatacak doğru dürüst bir gerçek ya da avutacak kadar güzel bir yalan bulamıyorum. Seni bana getirmeyen yolların da bir bildiği vardır. Bazı şeyler için kaç hakkın kaldığını bilmiyorsun. Mesela kaç sabaha daha uyanacaksın haberin yok. Elimden gelse, yeryüzündeki tüm dertlerden uzak bir dünya kurup seni oraya koymayı dilerdim. Yolda ayağına değecek taşı, Seni üşütecek rüzgarı, Tenini yakacak güneşi, Sana dert olacak her şeyi senden uzak tutup, sadece mutlu oluşunu izlemek isterdim. Seni seviyorum ve bu hiçbir şeye yetmiyor. İsterdim ki, sevgim seni sımsıcak bir iklime götürsün, kucağına bastırsın. İsterdim ki, tüm dertlerini unuttursun, bahçende çiçekler açtırsın. Seni seviyorum ve sevmenin sadece sevmek olarak kalmasının sancısı, göğsümü tarumar ediyor.