''Seni seviyorum. Ama isterdim ki, bu senin karnını doyursun, yaranı onarsın, üstünü örtsün...''

Şehirden uzakta bir evimiz olsun isterdim. Bir penceresinden bakınca, uçsuz bucaksız deniz görünmeliydi. Kapımıza kadar gelmeliydi dalgalar. Geceleri, denizin uğultusu kulaklarımızdan hiç eksilmemeliydi. Ansızın, serin bir rüzgar esmeliydi. İliklerimize kadar üşümeliydik... Ocakta yanan odunların parıltısında, gözlerinin en açık rengini görmeliydim. Alevlerin aksi yüzüne vurmalıydı, Öptükçe yanmalıydı dudaklarım... Odunların sönmeliydi sonra...Korların kırmızılığında sevmeliydim seni sabaha kadar... Pencereden giren günün ışığı ilk bizi bulmalıydı. Uykusuzluğumuzun farkına varmadan, yeni günün ilk saatlerini yudum yudum içmeliydik. Güneş biraz yükseldiği zaman, uykuların en güzeli...En dayanılmazı. Ben, bana geleni kabul ediyorum sadece : ) Pencereme konan kuşu karşılar gibi... İşime geldiği gibi değil, İçimden geldiği gibi. Tüm kalabalıklar içinde en güzel sensin. Tüm sesler içinde, en güzel senin sesin. Ya büyülü bir şey var sende, Ya da ben seni sevmeyi fazla kaçırıyorum. Seni öpsem, gülse bir halk. Seni öpsem, yoksulluk utansa verdiği acılardan. Kırılsa her türlü kokunun kanadı. Seni öpsem, Silinse alın çizgilerinden gam Bir sonsuz yağmur yağsa aşkın kardeş bulutlarından Aynı mutlulukla ıslansa dünya. Ayrılığa kapanmasa kapılar... Odalar üzgün durmasa. Seni öpsem, buğulanmasa gözlerin. Gülse yaz günleri gibi-insanların gölgeli yüzleri. Kar yağmasa dar yoluna... Öyle bir güzelliğin var ki, İnsanlar çocuklarını severken bile gülümseyemiyor. Öyle bir güzelliğin var ki, Önünden geçmediğin bahçeler, çiçeklerini unutuyor. Sular ışımıyor. Kuşlar konacak dal bulamıyor. Hiçbir pencereden ay ışığı girmiyor. Azıcık gölgelensen, Tanrı dünyamıza bulut bulut hüzünler indiriyor. Senin gözlerinde, bütün umutlar var. Senin gözlerinde izleyemediğim bütün yıldızlar var. Senin gözlerinde okuyamadığım bütün öyküler var. Senin gözlerinde dinleyemediğim bütün şarkılar var. Senin gözlerinde, gidilmemiş bütün yollar var. Senin gözlerinde koca bir hayat var... Bir yürek tanıdım. Ay doğumuna yakın sonbaharda gelmiş dünyaya. Hayatı fırtınalar ortasında bırakmış, Sakladığı gözyaşı damlasına rastladım. Seni seviyorum. Ama isterdim ki, bu senin karnını doyursun, Yaranı onarsın, Üstünü örtsün, Bir cam pencere açsın, İçine su serpsin, Sırtını okşasın... Bunun bu kadar oluşu beni kırıyor. Sanki bir kış sabretmişsin de, tam çiçek açacakken, dolu vurmuş gibi oluyor. Eve geliyorsun, Anahtarı bir yerde unutmuş gibi. Sofrada bir tabak eksik. Dışarı çıkıyorsun, Yürüdüğün yollar ıssız. Kalabalık yerler ise hep boş gibi... Oturduğun masa iki kişilik Bir tabak, Bir sandalye fazla... Tabaktaki yemek, İçtiğim su, hepsi zarar gibi.. Öyle bir eksiklik bendeki...Tamamlayanım hep sen gibi. Bozulan saat onarıldı...Ama artık eski saat değil Susan çakmak doğruldu. Ama eski çakmak değil Seni ben kalbime çarptım, kalbim artık eski kalp değil. Ölürse ten ölür, Canlar ölesi değil. Kimseyi suçladığımdan değil, kendimden başka. Umutsuzluk değil benimki... Kendi ateşine yürüyen, kömür karanlığı.... Aşka Dair Nesirler- Ümit Yaşar Oğuzcan/ Seni Öpsem, Otların Uğultusunda- Şükrü Erbaş/ Büyük Saat- Turgut Uyar/ Gün Doğmadan- Sezai Karakoç