Senin Gemin Camdan Sevgili- Cezmi Ersöz/ Ben Bir Çocuğum- Mevlana/ Şiirden Yağan Yağmurlar (Berceste)

Duydum ki, yine umudunu kesmişsin insanlardan, dostluklardan... Duydum ki, yine acımaya başlamışsın kendine... Yolunu kimselerin bilmediği, bilmek de istemediği, sevginin o hayal ülkesinde birilerini beklerken çok üşümüşsün... İnsan ancak kendisine sevgili olabilir, diyormuşsun. Şimdi, artık yollarda ve bin bir hayalin peşinde sürüklediğin ve yıprattığın sevgine minnet borcunu ödeyecekmişsin... Acıyan sevgini şımartacak, onu örtülere saracakmışsın. Onu kendini güçlü ve korunaklı olduğunu hissetmediğin hiçbir yerde ortaya çıkarmayacakmışsın... Sevgini yırtıcı bir kuş gibi yetiştiriyormuşsun. En iyi savunmanın saldırı olduğunu, Ve yok olmamak için, yok etmek gerektiğini öğretiyormuşsun ona... Ona onu, sabırlar, merhametler ve inceliklerle değil, hazlar, hayranlıklar ve kıskanç ilgilerle besleneceğini vadediyormuşsun. Her gece uyumadan önce aynanla konuşuyormuşsun: Bir sen varsın önemli olan, bir sen varsın gerçek olan... Hem onca acıya rağmen hala... Ve artık kendime yasaklıyorum başkalarına acımayı ve hayatın acısını... Aynadaki nefesinin buğusunu görüyorum buradan. Gözlerinle göz göze gelemediğim için tutup aynadaki buğuyu öpüyorsun. Yaralı kendini öpüyorsun... Çekmeceden cüzdanının çıkarıp, içindeki kredi kartlarını seyrediyorsun zoraki bir hayranlıkla. İçinde sevgini sakladığın kaleyi, daha da güçlendirmeyi geçiriyorsun aklından. Kendini öper gibi, yaralı ve belki de artık hiç iyileşmeyecek olan kendini öpüyorsun kendi sessizliğinde. Böyle anlarda, bir kalenin ardında gizlediğin her şeye, yanlışlarla dolu olsa da senden izler taşıyan tarihine bile düşman oluyorsun. Seni bu hale getirenlerle bir olup bu belki de artık hiç iyileşmeyecek yaralı kendini yok etmek istiyorsun... Sonra yorgun düşüyorsun... Artık dinlenmek istiyorsun. Yarına daha dinlenmiş ve korkularından kurtulmuş olarak uyanmak istiyorsun... Ve uykuya dalmadan önce, vitrinlere bıraktığın dalgınlığın geliyor aklına... Ben bir çocuğum, gözlerim mavi Gökyüzüyle kardeşim, biliyor musunuz? Üzülünce ağlarım, Gökten de yağmur yağar... Kimsenin olmayan bir yoldan geçerken, Kimsenin olmayan bir resmini gördüm hayatın Büyük dalgınlar vardı, cevapsızlar Hiç deniz görmeyenler, Kimseye bir şey sormayanlar vardı Kaybedenler, hayatın büyük ırmağında vardı Ve akıyordu Biz mi yalnızdık? Durmadan yağmur yağardı Üşür müydük nar çiçekleri ürperirken? Yağmur yağsa da, rüzgâr esse de, Uydurmalı mutluluğu kaderine, Her gün yağar çünkü yağmurlar Bazı günler karanlık ve kasvetli olmalı Her hayata, birazcık yağmur yağmalı