Senin ve Benim Bilincimiz- Batuhan Dede

Karanlığın içinde oturmuş, sakallarını koparıyorsun, sakallarından alıyorsun bütün geçmiş intikamlarını. kendine zarar vermek senin bilincin. suratı pastel boyayla çizilmiş bir kukla olmak isterdin elbet, –karanlığını bir uçak kısmen bozuyor- bildiğin her şeyi pastel boyalarla çizilmiş bir gülümsemeyle anlatmak. üzücü buldun yaşamın sana tavrını, üzücü şeyler senin bilincin. Karanlığını saran sokaklardan, sesler yükseliyor camlara doğru. masada yatıyor boynu kırık bir leş gibi geleceğin gölgesi büyüyor karanlığa rağmen karanlıktaki görüntüler senin bilincin Bir aynanın karşısında izliyorsun kendini, yüzünde donuk bir bakışla, karanlığın içine çektiği yansımana. gözlerin kin ve yaşla bakıyor sana dünyana, dünyaya, dünyalarına, Dilini çekip koparttın, çıkartmamak için kutusundan çığlığını, kalbini ve yarınları kararttın, karanlık senin bilincin. Acına karşılık gelen şiirler düşledin acına karşılık gelen şiirlerin yazıldığı acıları da. Uzaya çevirdin yüzünü çaresiz içine sakladığın karanlıktan, altında silinip gittin pek çok şeyin vaktin ve gücün yok... bir kalp krizi ya da bir süpernova falan ki dünya dünyan, dünyaları, görsel bir şölen ile silinip gitsin silinmek senin bilincin Sakin bir müzik olarak düşledin elbet yaşamı... tren gürültüleriyle uyandın, tren gürültüleri senin bilincin.