Seninle, Gülümse- Bahaeddin Karakoç

Yüzünü saklamak ne verir sana? Felek bir tokat indirse ne bay ne de gedâ kalır Nice bütünler bölünür, can cânandan cüdâ kalır Sevdiklerin hayatından birer birer çıkıp gider Issızlığın ortasında sanma ki Süeda kalır Yüzünün sırlı konumu ayna gibi kırılınca Ne sende taze bir mecal, ne taze bir edâ kalır Tut ki hiç tokat yemedin, kırılma yok hayatında Böyle bir düz yaşamadan sanma hoş bir seda kalır Hayat arazi gibidir; inişli-yokuşlu ve düz Senin rüyâda gördüğün daima rüyâda kalır Her şeye bedel ayrılık; on şiddetinde bir deprem Can çıkmaz, kan akmaz ama bağrında bir cıda kalır Doğarken gülümse acıyı tatmamış yüreğinle Bir siyah, bir beyaz Gök ırgalansın… Büyürken gülümse, çağlayanlar gibi... Bir erguvan renginde, bir yeşil Ufuklar çalkalansın… Severken gülümse Bir pembe bir sarı Sevgin yarınlara dal-budak salsın… Daha çok gülümse pîrliğinde Süzülmüş oğul balı renginde Bengi-su tadında Taşlar, topraklar sevdalansın… Hep ileriye bak Birazcık da gözyaşı bulunsun sesinde Gökyüzü hep ıslak mavi kalsın… Mum-mum assan gözlerini yüreğimin dallarına Ne sende şiddet unsuru, ne bende bir gada kalır Kaç kez okursan oku, sen okumamışa dönersin Kapatınca güldesteyi aklında son veda kalır.