Senlere/ Kar ve Su- Ali Cengizkan

Yitik adalardan uçurdum son uçurtmamı. Güllerin kırmızısı, tek olsun, bir de beyaz, Niye papatya getirmezler anlamam. Son bir kokladım memleketin dağlarını, Kalmak istesem de, artık kalamam. Son kez seviştiğim kırlarda o yaz İstesen de yapamam, isteme unutmamı. İstesen de yapamam, isteme unutmamı. Kırk beş mi? Bir gül daha, elli olsun, Bu yıl güller biraz daha pahalı. Kalmak istesem de artık kalamam, Düşün, bir yıl olmuştu onu tanıyalı Şimdi olur olmaz gözlerim dolsun, Kırlarda papatyalar ondan son bir anı. Gözlerini hatırladım, bal rengi, elâ, Düşündükçe yüreğim ateş parçası Şimdi olur olmaz gözlerim dolsun. Kalmak istesem de artık kalamam, İstesem de yapamam, isteme unutmamı, Karın bildiği var beyaza bulamakta her yeri kumrunun karnı üşümesin diye, Soluğum karla gitmiyor, bekliyor sıcağını aşkın, Gözyaşının akışını ve soğumasını kendisinin, O zaman olurum diyor, O zaman işte karın bir bildiği var buzu kaplamakta, Kendi varlığının garantisidir buz, yazıyorum işte karın üzerine, parmağımla silerek onu: Küflenmesin diye duvar, Yosunlanmasın diye taş, Kokmasın diye toprak, suya dönüşerek, aşağılara sızarak, Yüreğimin derinliklerinde buharlaşıp bir el sıkışma, Fettan bir gülümseyiş, Candan bir sarılış, mızrak gibi bir usavurma filan olarak ben oluveriyosun işte.