Serçe Ötüşü- Bayram Balcı

Yüzünü rüzgar kokularına sürmelisin Anılarla çoğalan yalnızlık akşamlarına Kuşkulu araba farlarına Sokak fenerlerine Ve hatta yoksul işçi evlerinin perdesiz güneşli camlarına Yüzünü hayatın her yerine sürmelisin Geceleri yüzünün her çizgisinde darağaçları kurulup Sabahları yıkılır yeniden Umarsız katledilir şiir Bir içimlik aşklar yüzünden Leyleği hep yuvasında görüp Baca temizleyicilerini uçururuz Her göç mevsimi Yalnızlığını tanrıyla paylaşan insanların arasında Nasıl bilebiliriz aşkın yanmamış bir sigara olduğunu? Ve bitmeye başladığını yakıldığı anda? Günler patlıcan ile kırağı hesabında Yeni kimlikler aramakla geçiyor zaman Bulvarlarda serçe ötüşü tavında Saçlarını denize salan asırlık salkım söğüdün öyküsünü unut Kaynağına akan ırmaklar gördüm Şehirlerin çukurunda telef olan hayatlar Hiçbir sırrı kalmadı artık yaşadıklarımızın Bütün maskelerimi çöpe attım Çıkardım parmaklarımdan kirli kılıfları Yazdığım şiirleri yaktım Seni her gördüğümde ellerinde çiçek demetleri Avuçlarının içi yosunlu imge yuvası Ama koparılmış çiçekler mezarlıktır Toprak cesetlerin içine gömülür Aşkın ve kavganın yasası yoktur çünkü Bir de dili İşte hep böyle kocaman bir çocuk olarak kalacağız Kitap aralarında çiçek kurutarak, Şiirler de kuruyacak Hayatımız gibi Ve şiir kurularını yakmak isterken Yağmur sonrasının hüznünde küllenecek aşkımız Evine yeni eşyalar değil yeni kitaplar al Takvim yapraklarıyla kapla onları Zamana karşı direnen tek şey kitaplardır çünkü Ve ancak bilgi güzelleştirebilir dünyayı Teslimiyet kokularını sürme yanaklarına Aşklar içinde taşısa da yanlızlıklarını Korkma Kendine bile itiraf edemiyorsa insan bazı şeyleri Gün gün ölüyor demektir Bir şiir yazılır sanıyordum Pek de güzel yanılıyordum İnsanların artık gözleri açık uyuyup Elleriyle düşler gördüğü Şiirin ise yasadışı olduğu yeraltı günlerinde yaşıyoruz Ve cumartesi eylemlerinde çoğaltıyoruz kentli çaresizliğimizi Karanlığı yüreğinde taşıyorsa insan Acısı elbet kerbela çiçeğidir Bir avuç yürek kanıyla beslenir Yaşamaktan mı yoruldun itiraf et öyleyse Yorgunluğu duymak bile yaşama sevinci değil mi Bırak adımızı anmasın kimse Aslında bitimsiz bir satranç maçıdır ömrümüz Her şah çekilişinde telaşlanıp veziri feda ediyoruz Kendimizle sevişiyoruz sabahlara kadar Unuttuk bir büyük yalnızlık içinde Kendi yalnızlığımızın anlamını