Sessiz- Kemal Sayar

Sessiz oturabilir miyiz seninle? Aramızda yaprakların hışırtısından Ve ceylanların hayata çıkışından başka bir ses olmadan... Beni sessiz de sevebilir misin? Yağmur almış toprağı Ve üşüyen kainatı dinlerken... Araya dünya sözleri karışmadan Biliyor musun, Çekirgelerin, unutulmuş ülkelerin kahrından kuruyan nehirlerin diliyle konuşabilirim seninle Duyabilirim seni hiç konuşmadan... Kalbinin atışlarını duyabilirim İçinde bir yaz gezmesine çıkan çocuğu Ve dudağın en uzak sokağında... Biriken dilini hayatın, sökebilirim, öğrenebilirim Sözcükler, bağırtılar, klaksonlar ona katışmadan Ay sesiyle, gün sesiyle, gül sesiyle Tırmanırım kalbinin tepesine ve işte Zakkumların diliyle konuşabilirim seninle Rüzgarın ve acının bildiği dilde Acelesiz, hiç yarışmadan... Sessiz oturabilir miyiz seninle?