Sevdiğim onca şey varken, neden kendimi hiç sevmedim?

Bundan nefret etmiyor musun? -Neyden? Rahatsız edici sessizlikler. Neden rahat olmak için saçma sapan şeyler söylemenin gerekli olduğunu düşünüyoruz? -Çünkü düşünürsek, acı çekeriz. Şüphe edersek, deliririz. Hissedersek, yalnız kalırız. Vakit varken tomurcukları toplamak lazım. Zaman hala uçup gidiyor. Ve bugün gülümseyen bu çiçek, yarın ölüyor olabilir. Yani her buhranlı dönemimizden bir verim mi almamız gerekecek? -Depresyondaysan, geçmişte yaşıyorsun. Endişeliysen, gelecekte yaşıyorsun. Kişi kendini meşgul ettiği şeyler kadar değerlidir. Seçim senin. Bu yüzden mi kendimi rahat hissetmiyorum? - İşte iyi işleyen bir formül: Yaşanmamış bir yaşam ya da gerçekleştirilmemiş potansiyel ne kadar fazlaysa kaygı o kadar büyük olur. İçinde bir yerlerde sıkıntı olmasının sebebi, potansiyelini boşa harcadığının farkında olmandır. Artık emindi. Yaşamın kurbanlarından biriydi o. Tarihin o uçsuz bucaksız hareketlerine kısılıp kalmış, kapana kısılmış, fosile dönüşmüş bir potansiyel. Ne düşünüyorum biliyor musun? Ne düşündüğümün bir önemi yok. -Hayır. İradenin olduğu yerde her zaman bir yol bulunur. Geride bıraktıklarına odaklanırsan, önünde seni bekleyen şeyleri asla göremezsin. Sevdiğim onca şey varken, neden kendimi hiç sevmedim? Benliğim neden bir çöl? -Kendini bir sevgi hapishanesinde hissediyorsun. Sevgi bir etkinlik. Edilgen bir olay değil. Bir şeyin içinde olmaktır, bir şeye kapılmak değildir. Sevginin etkin özelliği, vermektir, almak değil. Neden mi çöl? Sevginin kendine yetmediği noktada, karşına saygı çıkar. Onu test etmeyi öğrenemediğin sürece ilişkide bir şeyleri idare eden, çatlaklara göz yuman ve o çatlaklar yüzünden en çok kan kaybeden taraf olmaya mahkum olacaksın.