Sevgi Bir Davettir, Tedavi Değil!

Birazcık ilgi neden bazen büyük bir aşk gibi gelir? Bir insanı gerçekten sevdiğin için mi ona bağlanırsın, yoksa onun geçmişte eksik kalan parçalarını tamamlayabileceğine inandığın için mi?Bu bölümde; duygusal açlığın, çocuklukta yaşanan duygusal ihmalin ve değersizlik duygusunun yetişkinlik ilişkilerini nasıl etkileyebildiğini konuşuyoruz. Neden bazı insanlar sevgili olmaktan çıkıp zamanla bir Rehabilitasyon Merkezinene dönüşür? Neden birinin ilgisi bizi değerli, uzaklığı ise değersiz hissettirebilir?Sevgi iyileşmeye alan açabilir; fakat kimse bir başkasının çocukluğunu yeniden yazamaz, özsaygısını onun adına kuramaz ve istemediği bir değişimi onun yerine gerçekleştiremez. Bir insan seni gerçekten sevebilir ama yine de sana güvenli, tutarlı ve sağlıklı bir ilişki sunamayabilir.Bu bölümde ayrıca şu soruların izini sürüyoruz:-Duygusal açlık ile gerçek sevgi nasıl ayırt edilir?-Kaygılı bağlanma ilişkilerde nasıl görünür?-Neden sürekli güvence ararız?-Bir özür ne zaman gerçek bir değişime dönüşür?-Neden bize zarar veren ilişkilerden çıkmakta zorlanırız?-Bir ilişkiyi değerlendirirken niyete mi, davranışa mı bakmalıyız?Belki de asıl soru, “Beni seviyor mu?” değildir.Asıl soru şudur: Bu sevgi beni daha özgür, daha güvenli ve daha çok kendim yapıyor mu?Çünkü sevgi bir davettir... Tedavi ya da terapi değil.Her türlü iletişim, iş birliği ve geri bildirim için:[email protected]:Bu podcast bölümü genel bilgilendirme ve psikolojik farkındalık amacıyla hazırlanmıştır. Herhangi bir tanı, tedavi veya terapi iddiası taşımaz. Yaşadığınız duygusal güçlükler günlük yaşamınızı etkiliyorsa, kendinize zarar verme düşünceleriniz bulunuyorsa ya da profesyonel desteğe ihtiyaç duyuyorsanız mutlaka bir hekime, psikiyatri uzmanına veya alanında yetkin bir ruh sağlığı profesyoneline başvurunuz.