Sevgi/ Çocukluğumuz/ Kav- Sezai Karakoç

Ah benim sevgim! Çiçek örneği... Çarpılmışların kinini yeniler, Beni alnımdan vurmak ister, Bilirim, Geçmektir sevgi... Ölümün en yumuşak, en ayarlı yerinden Çünkü çocuklar geçer ölümün en yumuşak, en ayarlı yerinden Çölden farklı olmayan bu korku, Çocukların bu korkudan olur neşeleri... Siyah sepete baktıkça her biri, sıcak hoşluğunu anlarlar ölmenin O gün, gün ışığından mahrum Mahrum bırakılmış genç kızlar Anneleriyle parka çıkarlar Anneleriyle, anneleriyle Annemin bana öğrettiği ilk kelime Allah, şahdamarımdan yakın bana, benim içimde Annem bana gülü şöyle öğretti Gül, Onun, o sonsuz iyilik güneşinin teriydi Annem gizli gizli ağlardı, dilinde Yunus Ağaçlar ağlardı, gök koyulaşırdı, güneş ve ay mahpus... Babamın uzun kış geceleri hazırladığı cenklerde, Binmiş gelirdi bir kırata Gelip kurtarırdı bizi darağacından Asyada, Afrikada, geçmişte ve gelecekte Biz o atın tozuna kapanır ağlardık Güneş kaçardı, ay düşerdi, yıldızlar büyürdü Çocuklarla oynarken paylaşamazdık Babam lambanın ışığında okurdu Kaleler kuşatırdık, biri ölse ağlardık Şimdi hiçbirinden eser yok Gitti o geceler o cenk kitapları Dağıldı kalelerin önündeki askerler Çocukluk güzün dökülen yapraklar gibi Böyle bir huzur gelecekse her fırtınanın ardından, essin rüzgarlar... Birbirinizi yitirirsiniz tabiatın sisinde Deniz yüreğinizin telâşsızlığından aydınlığını emer de, Yanar beyaz gecelerde İyot kokulu yalnızlık panayırlarında... Ben bir peri masalı gibi anılırım o anda... Gelip geçen bir nöbet gibi, o anda, orada Deniz yavaş yavaş siyah bir kabuk bağlar Gözler hep arkadadır... Acaba unutulan bir şey mi var? Mutlaka unutulan bir şey var...