Sevgilim, Yıldızlar../ Burada Gömülüdür 2. Cilt- Ahmet Erhan/ Kafa Dergisi - Sayı 103 (Nisan 2023)

Sol şeritten ağır ağır giden o eski traktöre herkes söylenirdi Ama kimse korna çalmazdı Meyveler dallarında olgunlaşır, Dallarında çürürlerdi. Kimse toplamazdı Karıncalar ölü örümcekleri nasıl taşırlardı yuvalarına, yahut bir karınca yolunu kaybedip nasıl takılırdı örümceğin ağına, Kimse aldırmazdı. Sevgisiz büyürdü çocuklar. Korunaksızlardı, yalnızlardı. Tırtıl kozasındaydı hala. Umudu nasıl da azalmıştı... Balıklar roka yer mi hiç öğrenemedim Tavşanlar ne diye bağırırlar, hiç öğrenemedim İnsan nasıl da unutuverir zamanı? Ve nasıl zamansız hatırlayıverir insanlığını? Hiç öğrenemedim Vazgeçmek nedir bilmeyen, Topraktaki kökünden başka hiç bir şeye bağlı kalmadan, Solsa bile, geçen vakte aldırmadan, Hep güzellikler sunmayı, Çiçeğe bakıp hakikat aramayı, Bulmayı belki öğrendim Fakat çiçeğe bakıp, çiçek gibi olmayı, hiç öğrenemedim... Öğrendim ki, biz ne kadar bakarsak gökyüzüne, o kadar yıldız kayar Hiç sevilmeyenler, Tek arzusu sonsuz bi denize bakıp, sonsuz düşünmek olanlar: Kırık camları birleştirmenin mümkün olduğunu düşünürdüm ben hep Hayatla nasıl savaşırım, birini geride nasıl bırakırım, Acıyla baş edemedim. Acı beni değiştirdi Travmalarla baş edemedim, travmalar beni değiştirdi Özlemle baş edemedim Gözyaşlarıyla baş edemedim... Kötülükle baş edemedim. En çok yoran kendimdi. Kendimle hiç baş edemedim İnsan nasıl öğrenir ki zaten? Belki bir sürü cevabı vardır...Nasıl öğreneceğimi bile öğrenemedim. Benim yüreğim, Bazen ürkek... Tedirgin Benim dengem, Hiç yollara düşmediğimdendir Fırtınada bir teknedir bedenim... Batacak olsa bile, bir kendine sarılır İnsanın gereğinden çok şeyi fark ediyor olması, esas olan şeyi fark etmekten mahrum kalması anlamına da gelebiliyor Ben yağmuru ateşe verdim İçimde bir şeylerin öldüğünü hissettim Küçülüp küçülüp, yok olmak istiyordum Ama vardım işte... Toz olup havaya karışamıyordum Yargılar kesin, Benlikler yaralı, Affedişler mecburi, Vazgeçişler sıradan... Bu kadar insan, insanlığını unuttuğu anılarının yükünü artık hissetmiyor. Hissetmedikçe yaşanır zannediyorlar. Ama hissetmemek öldürüyor... Ama beni kesip atmak zorunda değildin. Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi davranmak zorunda değildin. Ama bana bir yabancı gibi davranıyorsun. Ve bu çok kötü hissettiriyor. Sevgiyi gerçek kılan şey mücadeledir. Sevdiklerini kadere bırakamazsın. Çok beklenti yuttum ben Ruhumdan çok dövme sildirdim Hislerimden çok kayıp verdim İşte şimdi doğmak biraz da Ölüme yakınlıktır, diyorum da Kimseler inanmıyor bana