شعر روژین

‎چطور تنگ‌دلی خواسته برای روژین؟ ‎چرا؟ شعور ندارد مگر خدای روژین؟ ‎نهاده باشد اگر خالقی به خلقی وقع ‎نهاده است خدای روژین برای روژین ‎حجاب دارد و دل را به جلوه آب کند ‎نعوذ بالله از جلوه‌ملوه‌های روژین ‎خداش هر که بنایم نهاد خیر دهاد ‎بنا نهاد مرا تا نهم بنای روژین ‎خدا به شخصه هلش می‌دهد به سمت بهشت ‎نماز هر که گزارد به اقتدای روژین ‎دو نیمه شب دارد در دو چشم و پیدا نیست ‎نه ابتدای روژین و نه انتهای روژین ‎به فارسی و به مهجوری‌اش عنایت داشت ‎گذاشت هر که بر او نام آشنای روژین ‎«رو»اش ممدّ حیات است و «ژین» مفرّح ذات ‎هوای نفس و نفس نیست جز هوای روژین ‎چگونه با دلی آرام و مطمئن می‌مرد ‎نمی‌شنید اگر هایده صدای روژین ‎خوشا به حال خوش هر که گوش بسپارد ‎به آه و واه روژین حین های و وای روژین ‎زمین ادامه‌ی ایتالیای چکمه‌ی اوست ‎ببین کجای جهان می‌شود کجای روژین ‎به گردن دهنم ماند بردن نامش ‎به دوش پای من افتاد تا که پای روژین ‎به بند تخت کشم تا سرین سفتش را ‎به باد بوسه بگیرم تن رهای روژین ‎چنین سرینی اگر این چنین روژینی داشت ‎چرا نکرده کسی پیش از این ثنای روژین ‎ردیف نیست ردیفی به جز روژین؛ حتی ‎نمی‌شود بگذاری روژان به جای روژین ‎اگر مهاجرتش جور با دعا شده کن ‎خدا دعای مرا قاطی دعای روژین ‎تورنتو تهران باشد کبک شمال شود ‎زمین همیشه بگردد به اقتضای روژین ‎دو آرزوست مرا که فقط یکیست محال ‎روژین سرین شود و من شوم فدای سرین ببخشید روژین× (سبحان گنجی)