Shahriyar-E Sokhan - Shajarian, Lotfi, Shahriyar & Sayeh

شهریار سخن – اجرای خصوصی محمدرضا شجریان، محمدرضا لطفی، شهریار و هوشنگ ابتهاج – ۲۲ اسفند ۱۳۵۵در ابتدا دکلمه‌ی شعری از شهریار توسط شجریان را می‌شنویم، سپس شهریار با تار لطفی چند بیتی به ترکی می‌خواند و در انتها شجریان با تار لطفی همان شعر ابتدایی را می‌خواند.سپاس فراوان از فواد سمیعی و استودیو المپیک بابت پالایش این اثرسپاس فراوان از مهدی فتحی جهت طراحی کاور برای این اجرااگر چه رند و خراب و گدای خانه به دوشمگدایی در جانان به سلطنت نفروشمچو دیگجوش فقیران بر آتشم من و جمعیگرسنه غم عشقند و عاشقند به جوشمبریشم طرب چنگ آسمانم و چون چنگبه زخمه‌ای که خراشد رگم چرا نخروشمفلک دوتا شده بیند که من بدین تن لاغرچگونه بار امانت نهاده‌اند به دوشمچگونه پند نیوشم به گوش هوش که خود عشقنهاده پنبه به حکمت به گوش پند نیوشماگر جمال تو باشد به جسم و جان همه چشمموگر پیام تو آید به جان و دل همه گوشمسزد که ناز فروشم به عالم از سر مستیکه مست باده عشق و خمار و باده فروشماگر جهان همه نیش است غم نمی‌خورم امابه شرط آن که رسد شکّری از آن لب نوشمشبی که هوش دلم زد سروش عرش،صلاییهنوز گوش به زنگ همان صلای سروشمتو شهریار بیان از سکوت نیم شب آموزگمان مبر که گرم لب تکان نخورد خموشمبا شجریان و لطفی در محضر شهریارامشب، پس از چند ساعت حافظ خوانی، سایه از آن گنجینه اسرار، نواری ممتع گذاشت. سایه و شجریان و لطفی به دیدار شهریار در تهران می روند در سال ۱۳۵۵…چه ساز درخشانی می زند لطفی! شهریار به وجد آمده و مرتب «به به! به به!» می گوید.شهریار هم خوب ساز می زد و هم خوب موسیقی ایرانی رو می شناخت. این سازی که لطفی تو نوار داره می زنه، سازیه که دست آقای حسینقلی بود. سبکش هم اینجا مثل آقا حسینقلیه. تا لطفی دو تا مضراب زد،شهریار به من گفت: سایه جان! سایه جان! مثل آقای حسینقلی می زنه (حالت شهریار را تقلید می کند).کمی که استاد لطفی ساز می زند، شهریار آواز سوخته ای می خواند. گل از گل سایه شکفته است. کیف می کند… شهریار در پایان آواز کوتاهش به استاد شجریان می گوید: «اگه صدا داشتم دکانتو تخته می کردم.» و استاد شجریان می خندد.سایه هم غش غش می خندد. هم در نوار و هم نزد ما! استاد شجریان شروع می کند به خواندناگه چه رند و خراب و گدای خانه به دوشمچه عیشی می کرد شهریار! به به چه چه از دهنش نمی افتاد. اصلا فکر نمی کرد چنین ساز و آوازی بشنوه. این ساز که لطفی داره می زنه رو عینا آقای حسینقلی زده که من دارم نوارشو. توجه می کنید شجریان چه آواز زلالی داره؟ سرش را تکان می دهد…شهریار دوباره به‌به غرایی می گوید و سایه می خندد.می بینید چقدر ذوق می کنه شهریار! شهریار به شجریان گفت: آقای شجریان! شما افشاری هم یاد گرفتی؟ بلدی افشاری بخونی؟ (لحن شهریار را تقلید می کند). طفلک شجریان سرخ شد و سرشو پایی انداخت و گفت: بله استاد!پیر پرنیان اندیش در صحبت سایه – صفحه ۴۷۰