شهریار | دلی شکسته و چنگی گسسته گیسویم

▨ نام شعر: دلی شکسته و چنگی گسسته گیسویم ▨ شاعر: استاد شهریار (سیّد محمّدحسین بهجت تبریزی) ▨ با صدای: استاد شهریار ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ________ دلی شکسته و چنگی گسسته گیسویم ولی به زخمه‌ی غیبی هنوز می‌مویم خمیده تاکم و آشفته بید مجنونی که سرنگون و سرافکنده بر لب ِ جویم نهفته قند و سخن پشت آئینه و من به شوق طوطی ِ تصویر ِخود سخن‌گویم به سحر غمزه‌ی جانان به جان زنندم تیر که بسته‌اند به زنجیر ِ سحر و جادویم نه منحصر به سرود و ترانه‌ام دستان که داستان به فسون و فسانه می‌گویم گیاه‌دانه‌ی عشقم فشرده در دل ِ خاک چنان که دم به دمم می‌دمند می‌رویم گیاه زرد خزانم در آب و گل، لیکن به جان و دل گل ِ مینای باغ مینویم سر دوراهه رسیدیم و سرنوشت این بود برو پدر تو از ان سو و من از این سویم برس به دادم و این بند زانوان بگشای به روز وعده که جان می‌رسد به زانویم چگونه بر جهم از چنبر کمانه‌ی چرخ که نُه فلک همه چوگان و من یکی گویم میان دلبر و من غیر ِ من حجابی نیست گر این حجاب فکندیم من همه اویم به چنگ رودکی و توسن سمرقندی چه بیم ِ دشت بخارا و رود آمویم به بوی یاسمن و زلف سنبلم مفریب غلام سنبل ِ آن زلف ِ یاسمن بویم به شهر خویش اگر شهریار شیرین‌کار به شهر خواجه همان سائل سر کویم