شور شیرین ۱۴
from گنجینه نظامی
نکیسا چون زد این افسانه بر چنگ ستای باربد برداشت آهنگ عراقی وار بانگ از چرخ بگذاشت به آهنگ عراق این بانگ برداشت نسیم دوست می‌یابد دماغم خیال گنج می‌بیند چراغم کدامین آب خوش داد چنین جوی کدامین باد را باشد چنین بوی مگر وقت شدن طاوس خورشید پرافشان کرد بر گلزار جمشید مگر سروی ز طارم سر برآورد که ما را سربلندی بر سر آورد مگر ماه آمد از روزن در افتاد که شب را روشنی در منظر افتاد مگر باد بهشت اینجا گذر کرد که چندین خرمی در ما اثر کرد مگر باز سپید آمد فرا دست که گلزار شب از زاغ سیه رست مگر با ماست آب زندگانی که ما را زنده دل دارد نهانی مگر اقبال شمعی نو برافروخت که چون پروانه غم را بال و پر سوخت مگر شیرین ز لعل افشاند نوشی که از هر گوشه‌ای خیزد خروشی بگو ای دولت آن رشک پری را که باز آور به ما نیک اختری را ترا بسیار خصلت جز نکوئیست بگویم راست مردی راستگوئیست منم جو کشته و گندم دروده ترا جو داده و گندم نموده مبین کز توسنی خشمی نمودم تواضع بین که چون رام تو بودم نبرد دزد هندو را کسی دست که با دزدی جوانمردیش هم هست ندارم نیم دل در پادشاهی ولیکن درد دل چندان که خواهی لگدکوب غمت زان گشت روحم که بخت بد لگد زد بر فتوحم دلم خون گرید از غم چون نگرید کدامین ظالم از غم خون نگرید تنم ترسد ز هجران چون نترسد کدامین عاقل از مجنون نترسد چو بی‌زلف تو بیدل بود دستم دل خود را به زلفت باز بستم به خلوت با لبت دارم شماری وز اینم کردنی‌تر نیست کاری گرم خواهی به خلوت بار دادن به جای گل چه باید خار دادن از آن حقه که جز مرهم نیاید بده زانکو به دادن کم نیاید چه باشد کز چنان آب حیاتی به غارت برده‌ای بخشی زکاتی
Embed this episode
What this episode covers
نکیسا چون زد این افسانه بر چنگستای باربد برداشت آهنگعراقی وار بانگ از چرخ بگذاشتبه آهنگ عراق این بانگ برداشتنسیم دوست می‌یابد دماغمخیال گنج می‌بیند چراغمکدامین آب خوش داد چنین جویکدامین باد را باشد چنین بویمگر وقت شدن طاوس خورشیدپرافشان کرد بر گلزار جمشیدمگر سروی ز طارم سر برآوردکه ما را سربلندی بر سر آوردمگر ماه آمد از روزن در افتادکه شب را روشنی در منظر افتادمگر باد بهشت اینجا گذر کردکه چندین خرمی در ما اثر کردمگر باز سپید آمد فرا دستکه گلزار شب از زاغ سیه رستمگر با ماست آب زندگانیکه ما را زنده دل دارد نهانیمگر اقبال شمعی نو برافروختکه چون پروانه غم را بال و پر سوختمگر شیرین ز لعل افشاند نوشیکه از هر گوشه‌ای خیزد خروشیبگو ای دولت آن رشک پری راکه باز آور به ما نیک اختری راترا بسیار خصلت جز نکوئیستبگویم راست مردی راستگوئیستمنم جو کشته و گندم درودهترا جو داده و گندم نمودهمبین کز توسنی خشمی نمودمتواضع بین که چون رام تو بودمنبرد دزد هندو را کسی دستکه با دزدی جوانمردیش هم هستندارم نیم دل در پادشاهیولیکن درد دل چندان که خواهیلگدکوب غمت زان گشت روحمکه بخت بد لگد زد بر فتوحمدلم خون گرید از غم چون نگریدکدامین ظالم از غم خون نگریدتنم ترسد ز هجران چون نترسدکدامین عاقل از مجنون نترسدچو بی‌زلف تو بیدل بود دستمدل خود را به زلفت باز بستمبه خلوت با لبت دارم شماریوز اینم کردنی‌تر نیست کاریگرم خواهی به خلوت بار دادنبه جای گل چه باید خار دادناز آن حقه که جز مرهم نیایدبده زانکو به دادن کم نیایدچه باشد کز چنان آب حیاتیبه غارت برده‌ای بخشی زکاتی
No transcript yet.