شور شیرین۱۲
from گنجینه نظامی
چو خسرو دید ماه خرگهی را چمن کرد از دل آن سرو سهی را بهشتی دید در قصری نشسته بهشتیوار در بر خلق بسته ز عشق او که یاری بود چالاک ز کرسی خواست افتادن سوی خاک به عیاری ز جای خویش برجست برابر دست خود بوسید و بنشست زبان بگشاد با عذری دلآویز ز پرسش کرد بر شیرین شکرریز که دایم تازه باش ای سرو آزاد سرت سبز و رخت سرخ و دلت شاد جهان روشن به روی صبحخندت فلک در سایه سرو بلندت دلم را تازه کرد این خرمیها خجل کردی مرا از مردمیها ز گنج و گوهر و منسوج و دیبا رهم کردی چو مهد خویش زیبا ز نعلکهای گوش گوهرآویز فکندی لعلها در نعل شبدیز ز بس گوهر که در نعلم کشیدی به رخ بر رشته لعلم کشیدی همین باشد نثارافشان کویت به رویت شادم ای شادی به رویت به من درساختی چون شهد با شیر ز خدمتها نکردی هیچ تقصیر ولی در بستنت بر من چرا بود خطا دیدم نگارا یا خطا بود زمینوارم رها کردی به پستی تو رفتی چون فلک بالا نشستی نگویم بر توام بالاییای هست که در جنس سخن رعناییای هست نه مهمان توام؟ بر روی مهمان چرا در بایدت بستن بدینسان نشاید بست در بر میهمانی که جز تو نیستش جان و جهانی کریمانی که با مهمان نشینند به مهمان بهترک زین باز بینند مگر ماهی تو یا حور ای پریوش که نزدیکت نباشد آمدن خوش
Embed this episode
What this episode covers
چو خسرو دید ماه خرگهی راچمن کرد از دل آن سرو سهی رابهشتی دید در قصری نشستهبهشتیوار در بر خلق بستهز عشق او که یاری بود چالاکز کرسی خواست افتادن سوی خاکبه عیاری ز جای خویش برجستبرابر دست خود بوسید و بنشستزبان بگشاد با عذری دلآویزز پرسش کرد بر شیرین شکرریزکه دایم تازه باش ای سرو آزادسرت سبز و رخت سرخ و دلت شادجهان روشن به روی صبحخندتفلک در سایه سرو بلندتدلم را تازه کرد این خرمیهاخجل کردی مرا از مردمیهاز گنج و گوهر و منسوج و دیبارهم کردی چو مهد خویش زیباز نعلکهای گوش گوهرآویزفکندی لعلها در نعل شبدیزز بس گوهر که در نعلم کشیدیبه رخ بر رشته لعلم کشیدیهمین باشد نثارافشان کویتبه رویت شادم ای شادی به رویتبه من درساختی چون شهد با شیرز خدمتها نکردی هیچ تقصیرولی در بستنت بر من چرا بودخطا دیدم نگارا یا خطا بودزمینوارم رها کردی به پستیتو رفتی چون فلک بالا نشستینگویم بر توام بالاییای هستکه در جنس سخن رعناییای هستنه مهمان توام؟ بر روی مهمانچرا در بایدت بستن بدینساننشاید بست در بر میهمانیکه جز تو نیستش جان و جهانیکریمانی که با مهمان نشینندبه مهمان بهترک زین باز بینندمگر ماهی تو یا حور ای پریوشکه نزدیکت نباشد آمدن خوش
No transcript yet.