Şiir Ağrısı, Avlu Genişliği, Suyum Unum Buğdayım- Şükrü Erbaş

Beynimdeki kara su, başımdaki sancı Dilime dolanan bu tanıdık suskunluk... Yerli yersiz alnıma düşen dalgın kırışık Akşam alacasına yakıştırdığım hüzün, Yüreğimin dalında kanayan körpe çiçek, Yangın yerlerine izi düşen yaslı yüzüm... Diline sınırlar konulan yasak ülkem... Yaşadığım korku, en özgür yanım benim Karanlık kapılara vuran ışıklı türküm... Kendi su yolunda akan küçücük suyum...Belli ki tenimin rengini yitireceğim Ve hayat yitirecek rengini yüzümün sustuğu yerde Korkarak yürünürken caddelerde, dağları sırt sırta vermiş bir ülkem, Surlarla çevrili bir şehrim, On ikiden sonra volta attığım caddelerim nerde? Yeryüzüne küstüğünden, gökyüzüne asmış kendini. Sizin evleriniz var büyük. Sıkıntı diye soyunduğunuz dünya, eşiklerde. Çocuğunuz odalarda bir gün kapalı kalmadı. Habersiz girmedi kapınızdan kimse. Gece, o masal hâlâ uyumanız için. Gittiğiniz hiçbir toplantı suç sayılmadı. Başkası için itiraz etmediniz kimseye. Birinci erdeminiz görmemekse, ikincisi unutmaktı. Unutmak kolaydır, Suçlamak kolaydır Aslolan beslenip bir gül fidanı gibi, Yaşamın yapraklarıyla, geçmişin toprağından bir gün bile yitirmeden, Bulutlar içinde, Güneşin yolunu, geleceğe sunmaktır Suyum, unum, buğdayım Ben bir iyiliğim, diyorum Yitiklik duygusundan doğan.... Çoğalmak istedikçe, azalmaktan alırım güzelliğimi. Seçilmiş bir yalnızlığın içinden seslenirim mahcup ve özgür; Sevdiği herkesi bir kedere dönüştüren kalbimle, Hiçbir yakınlık hiçbir hayale su taşımaz Buğday olmaz Un vermez... Ümitsizlik diyarına gitme, ümitler var. Karanlığa varma, güneşler var.