Şiir Denizi (1)- Ümit Yaşar Oğuzcan

Seni arıyorum kalabalık caddelerde Tanımadığım insanlar geçiyor, Sen yoksun Perişan hayallerimin başladığı yerde, Sana sesleniyorum. Duyuyor musun? Beyaz güller açtı bahçelerde, sevdiğin... O karanfil, baygın kokulu çiçek... Gel! Yalnızlık bahçeme Beyazlar giyin, Anladım ki, bu ömür sensiz geçmeyecek Taş zindanlar, Korkunç mağaralar gördüm Derken Sen çıktın karşıma Sende yıldızlar, sende güneşler Sende dünyalar gördüm Hiçbir yol çıkmasa sana, Gökyüzü tutar, yanına koyar beni Bir gülüşlük sevda da olsa, Bu dünyaya sığdıramam bizi Sen yıldız mısın? Öyleyse yine teksin. Senden başkasını görmüyor gözlerim gökyüzünde, Görmeyecek de Sen yokken çok okudum, çok söz birikti heybemde İstesem didaktik didaktik konuşurum şimdi Ama bilirim, Sevmezsin spesifik sözleri Bağışla... Ruhuma bir hayat yakıştıramadım Neyi tutsam elimde kaldı Oysa içimde bir tohum, su versen filizlenecek. Hatırla... Bana başka gülüyorsun "Ben de seni sevecek gibiyim ama...Daha değil" der gibi gülüyorsun ''Bekle'' diyorsun sanki bana Hayat mısın, ölüm müsün nesin Demin candaydın, Şimdi tendesin Bir kalbim var et, kan, sinir İki gözüm var Seni görür Ayaklarım sana gelir Ellerim seni arar Bir dünya ki, kocaman Bir evren ki, sonsuz Sen olmasan neye yarar? Acılardan daha büyük acılar var Büyük acılardan daha güzel acılar... Büyüğü nerde bilmiyorum Güzel olanı sensin Yanmak var sana yaklaştıkça, biliyorum Yok olmak var, Kahrolmak var, Kül olmak var Öyle bakma gözlerime bakma artık Sen yalnızlığın bu türlüsünü bilmezsin Çepçevre bir ilgi çemberi ile sarıldığı anda, kişinin aslında nasıl bir yalnızlık kuyusuna düştüğünü göremezsin Senin yokluğundan gelen o yalnızlık olmasa, Öbür yalnızlıklar bana bu kadar koymazdı Her insanın yüzünde sana benzeyen bir şey aramak da varmış. Sesini duymak varmış şarkılarda....Bütün kitaplarda seni okumak varmış Şimdi bir kutup var sana çeker beni... Bir kutup var senden öteye Ben onun için böyle ortalıkta kaldım Dağ yollarında, caddelerde, sokaklarda Onun için bulup bulup yitirdim seni... Hangi kapıyı çaldıysam, sen açtın bana Hangi gözümü yumduysam, Seni gördüm Şehrin orta yerinde Güneş desem, değil Ay desem, değil Gözlerindir yanan Gözlerinden, dudaklarından yana Güzel bir rüya kadar güzelsin İnan bana İnsanlar içinde bir sana inandım, Bir seni sevdim kendimden başka Damarlarımda dayanılmaz yokluğun... Bir kadeh daha